nil ü fer

yarışma :)

2012-02-03T00:27:00.000+02:00

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarak Canon 600D , Manfrotto tripod ve Kata sırt çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

Yarışma Başlangıç Tarihi : 06.01.2012
Yarışma Son Katılım Tarihi : 29.02.2012 (Saat 23:59)
Çekiliş Tarihi : 05.03.2012

Benim Adım Kırmızı

2011-02-28T01:32:00.001+02:00

Benim Adım Kırmızı
Originally uploaded by Veyis Polat

Sonntagsspaziergang im Park

2011-02-25T00:33:00.001+02:00

Sonntagsspaziergang im Park
Originally uploaded by Harald52

Snowdrops in the churchyard

2011-02-25T00:32:00.001+02:00

Snowdrops in the churchyard
Originally uploaded by HinesS39

çok özledim bu sene baharı, yazı..

Erzurum 2011 Universiade Açılış-- Rumi&Sems Düet--

2011-02-16T21:07:00.000+02:00

buse..

2011-02-16T20:53:00.001+02:00

Girişte bir tablo
Originally uploaded by Birgaripseyyahişte

insanın yavrusunu öpmesi gibi mukaddes bir şey, murşid'in dervişin sikkesini öpmesi..

نمايي از رودخانه طرقبه

2011-01-27T23:55:00.001+02:00

نمايي از رودخانه طرقبه
Originally uploaded by طرقبهtorghabeh

yalnız..

2011-01-25T00:48:00.001+02:00

C'est magic la Campagne
Originally uploaded by Nicolas Valentin

yağmur altında umut..

2011-01-23T01:27:00.001+02:00

Originally uploaded by architect's photos

kelimeler sevgili, sevgili ve uzak..
ırak olmak yağmurdan.. yağmurdan inmiş olmak..
kesafet kesafet yordu yaaaar!
daha incinmedim..
daha şarkılarını söylemedim..
şarkılar dinlerim lakin
alır köprulerimi..
kalır ayaklarım boşlukta...
gidilecek yer neresi?
bir ses.. bir sada caaan!
senin değil.. senden değil..
damarlarımda çelik sızısı..

kanuni'den.. "unutma"

2011-01-14T08:06:00.000+02:00

bu ben dil-haste ey yar unutma
deva kıl derd ü timara unutma

aramızda olupdur ahd ü peyman
benim çok sevdiğim zinhar unutma

yüzin gül olalı hattun benefşe
koklasun bülbül-i dil-var unutma

gönül serdini tutdı çünki çeşmün
anı kıl zülfine ber-dar unutma

muhibbi çaresizdir çare ister
nigârâ çare kıl na-çar unutma

kanuni'den şiirler..

2011-01-14T08:04:00.000+02:00

وی بقتلم کرده ای بیوفا سوگند یار
بهر تسکین دلم بلله که سوگند ی دیگر

Vey be katlem kerdei ey bivefâ sevgend yâr

Behr-i teskîn-i dilem billah ki sevgendi diger

Ey beni öldürmeye yeminli vefasız sevgili, yeminini hatırla

Gönlümü sakinleştirmek için doğrusu bir başka yemin gerekmez.

زیار چشم وفا بسته بودم عقلم کفت
زهی تصویر باطل زهی خیال محال

Zi yâr çeşm-i vefâ beste budem aklem güft

Zihi tasavvur-ı bâtıl zihi hayal-i muhal

Sevgiliden vefa gözünü bağlamıştım (vefasını beklemiştim)

Aklım bu olmayacak bir düşünce, erişilmez güzel bir hayal dedi.

یا رب از لطف خود بکن نظری
که ندارم بجز تو چاره گری

گنهم را ببخش و دستم گیر
عف فرما که کرده ام تقصیر

Yârab ez lutf-ı hûd bekün nazarî

Ki nedarem becüz tu çâre-geri

Günehem râ bebahş u destem gîr

Afv ferma ki kerdeem taksir

kerem edip bana bir bakış gönder (yardım et)

Çünkü senden başka çâre bulucum kalmadı.

Günahımı bağışla, elimden tut

Kusurum çok, bağışlanmamı buyur. *

*”Muhibbi” mahlasıyla şiirler yazan Kanuni Sultan Süleyman’ın Farsça kaleme aldığı şiirlerinden… Farsça Divan, Coşkun Ak.

تک گویی «مریلا زارعی» در فیلم با دستهای خالی

2011-01-06T00:13:00.000+02:00

2010-12-09T21:18:00.002+02:00

درخت را به نام برگ؛
بهار را به نام گل؛
ستاره را به نام نور؛
کوه را به نام سنگ؛
دل شکفته مرا به نام عشق؛
عشق را به نام درد؛
مرا به نام کوچکم؛
صدا بزن!

«عمران صلاحی»

ağacı yaprağın adıyla
baharı gül'ün adıyla
yıldızı ışığın adıyla
dağı taşın adıyla
çiçeklenmiş gönlü aşkın adıyla
aşkı derdin adıyla
beni "küçük ad"ımla çağır!

'Umran Salahi

Carved In A Tree Poster from Zazzle.com

2010-11-27T03:48:00.000+02:00

Carved In A Tree Poster from Zazzle.com

sevgili zamanlar.. bir dağın gölgesinde

2010-11-27T02:43:00.000+02:00

iran'ın en yuksek dağı demavend'den...

A Poem of Rumi, read by: Bahman Solati

2010-11-24T04:11:00.000+02:00

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد قیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزد دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد دو صد دریا بشوراند ز موج بحر‎ ‎نگریزد ملک‌ها را چه مندیلی به دست خویش درپیچد چراغ لایزالی را چو قندیلی درآویزد چو شیری سوی جنگ آید دل او چون نهنگ آید بجز خود هیچ نگذارد و با خود نیز‎ ‎بستیزد چو هفت صد پرده دل را به نور خود بدراند ز عرشش این ندا آید بنامیزد بنامیزد چو او از هفتمین دریا به کوه قاف رو آرد از آن دریا چه گوهرها کنار خاک درریزد ‎“ Öyle bir âşık gerek ki bana; bir doğrulup kalktı mı ‎ Her yandan ateşle dopdolu kıyametler koparmalı. Bir gönül istiyoruz ki cehennem gibi olmalı; cehennemi bile yakıp yandırmalı; ‎denizin dalgasından kaçmamalı; yakıp yandırmalı yüzlerce denizi.‎ ‎ Gökleri bir mendil gibi dürmeli avucunda; ‎ Zevalsiz ışığı bir kandil gibi asmalı gök kubbeye.‎ ‎ Bir timsah gönlüyle ‎ aslan gibi savaşa girmeli ‎ ‎ Kendinden başka kimseyi bırakmamalı; sonra savaşmalı kendisiyle de.‎ ‎ Gönlün yedi yüz perdesini nuruyla yırtmalı da ‎ arştan ses gelmeli ona: Maşaallah maşaallah !..‎ ‎ Yedinci denizden Kaf dağına yüz tuttu mu O ‎ O denizden nice inciler, mercanlar saçmalı yeryüzünün eteğine ...”‎

öğretmenler gunu için armağan..

2010-11-24T03:36:00.001+02:00

لو ترحلي .. اعيش من غير مادري
Originally uploaded by Missy | Qatar

kokusunu taşısın melekler sevgili öğretmenlerimin gönullerine...

hayal..

2010-11-24T03:33:00.001+02:00

Originally uploaded by sara po

şu guzelliğe bakar mısınız?
şimdi sonbahar ve yağmur, ruzgar her yanda. yoğun bir gundem...
biraz kaçmak mumkun olsaydı..

2010-10-29T00:19:00.000+03:00

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها {حافظ}

2010-10-29T00:15:00.000+03:00

این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است این همه زخم نهان هست و مجال اه نیست حافظ

2010-10-29T00:05:00.001+03:00

أَ لَيْسَ اللهُ بِكافٍ عَبْدَهُ ؟ آيا خداوند براى (نجات و دفاع از) بنده اش كافى نيست؟ (زمر۳۶)

sarı kırmızı erguvanî..

2010-09-23T01:03:00.000+03:00

زرد و سرخ و ارغوانی زرد و سرخ و ارغوانی برگ درختان پاییز می ریزند بر زمین آرزوهای ما نیز درختان پاییز در خون غنودند سرودی به یاد بهاران سرودند: ریخت ز چشم شاخه ها، خون دل زمین چو برگ از همه سو روان شده، اشک خزان ببین چو برگ ریخته بر زمین سرد، این همه برگ سرخ و زرد آه بهار آرزو، بر سر ما گذر نکرد توشه ای از بهاران ندارم یادگاری ز یاران ندارم گرد خاموشی و خستگی روی قلبم نشسته همچو خزان خموش و زرد در ره تو نشسته ام تا تو مگر قدم نهی باز به چشم خسته ام زرد و سرخ و ارغوانی برگ درختان پاییز می ریزند بر زمین آرزوهای ما نیز... شعر: دوست گرامی جناب دکتر امیرحسین سام

gul dikendendir ve ibrahim Azer'den..

2010-09-22T23:17:00.002+03:00

چو كنعان را طبیعت بی‌هنر بود پیـمبر زادگی قـدرش نیـفـزود هنر بنمای اگر داری نـه گـوهـر گـل از خار است و ابراهیم از آزر سعدی kenan'ın tabiatı hunersiz olduğundan peygamber oğlu oluşu onun kadrini arttırmadı eğer bir servetin yoksa hunerini göster, gul dikendendir ve ibrahim Azer'den.. (şeyh sadi-i şirazi)

"muminin kalbi Rahman'ın arşıdır"

2010-09-22T22:13:00.000+03:00

قلب المؤمن عرش الرحمن

hadis-i şerif گفت پيغمبر كه حق فرموده است من نگنجم هيچ در بالا و پست در زمين و آسمان و عرش نيز من نگنجم اين يقين دان اي عزيز در دل مؤمن بگنجم اي عجب گر مرا خواهي در آن دلها طلب (مولوي)

2010-09-22T20:47:00.000+03:00

تو نيستي كه ببيني چگونه عطر تو در عمق لحظه‌ها جاري است چگونه عكس تو در برق شيشه‌ها پيداست چگونه جاي تو در جان زندگي سبز است هنوز پنجره باز است تو از بلنداي ايوان به باغ مي‌نگري درخت‌ها و چمن‌ها و شمعداني‌ها به آن تبسم شيرين به آن ترنم مهر به آن نگاه پر از آفتاب مي‌نگرند

MEVLANA'dan ŞİİRLER

2010-06-25T04:53:00.000+03:00

MEVLANA'dan ŞİİRLER: "Aşka Sema Bana bir hal oldu dostlar Can şarabından içmişim Artık ne yerim,ne yurdum var Kendimden bile geçmişim Dönüyorum,dönüyorum Heryerde onu görüyorum Aşk gözüyle,gözüyle gördüm Gözüm,gönlüm,dilim sarhoş Yitirmişim sağı solu Ne haldeyim,ne haldir bu Dönüyorum,dönüyorum Heryerde onu görüyorum"

nefes alıp verebilmek

2010-06-04T00:16:00.001+03:00

نالهٔ کافر چو زشتست و شهیق زان نمی‌گردد اجابت را رفیق nâle-i kâfir çu zeştest o şehîq z'an nemî gerded icâbet râ refîq hud suresi 106. ayette geçen "şehîq" ifadesi ile çok derin manalara işaret ediyor hazreti mevlana: "kafirlerin sesi çirkin ve böğürtü gibi olduğundan Dost onlara cevap vermez." buyuruyor mesnevi'mizin 2. cildinde(2023. beyit).. şehîq, nefes alıp verirken güçlükle alıp vermek ve şiddetle nefes alıp vermek anlamına geliyor. şiddetli bir şekilde ağlamak gibi.. فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُواْ فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ "bahtsızlara gelince, onlar için ateşin içinde güçlükle ve acıyla nefes alıp vermeler vardır." (hud/106) hazreti pir, mevzuyu daha da anlaşılır ve etkili kılan şu hatırlatma ile devam eder: "çirkin sese karşılık, "susun!" olmuştur; çünkü o ses, halkın kanı ile köpekler gibi -sarhoş- olmuştur." (2024. beyit) müminun 107-111: "Ey Rabbimiz, bizi buradan çıkar, eğer tekrar (günaha) dönersek, o zaman, gerçekten zalim kimseler oluruz!" Allah: 'Sinin orada! Benimle konuşmayın. Kullarımdan bir topluluk: 'Rabbimiz! inandık, artık bizi bağışla, bize acı. Sen acıyanların en iyisisin' diyordu. Siz ise, onları alaya alıyordunuz. Bu yaptıklarınız size beni anmayı unutturuyordu. Onlara hep gülüyordunuz. Sabretmelerine karşılık bugün onları mükafatlandırdım. Doğrusu onlar kurtulanlardır' der.

farsça dualar..

2010-05-20T21:57:00.001+03:00

خدايا تو از همه داناتری تو مرا میفهمی من تو را میخوانم وهمین ساده ترین قصه ی یک انسان است تو مرا میخواهی من تو را ناب ترین شعر جهان میدانم و تو هم میدانی تا ابد در دل من میمانی خدايا تو بهتر ميداني که چه کاري را بايد در چه وقتي انجام بدي خدايا پس دعاهاي گناهکارترين و شرمنده ترين بنده ات را مستجاب فرما خدايا همين حالا که اين دعا را مينويسم واقعا روم نميشه همچين تقاضايي ازت کنم خدايا به خودم ميگم کسي که اين همه گناه کرده چه جوري روش ميشه اصلا دعا کنه خدايا اگر از صبح تا شبم بشينم گريه کنم هنوز کمه چقدر من انسان ناداني بودم چقدر... خدايا ولي اينو خوب ميدونم و ميفهمم که تو چقدر من و بندگانت را دوست داري ... چقدر منو دوست داشتي که منو به راه راست هدايت کردي و بالاترين نعمتت رو به من دادي... حالا ميخوام بدونم چه جوري ميخواي اين بنده ضعيف و ذليلت را ببخشي و دعايش را مستجاب کني. به راستي با اينهمه ناداني به اين پي بردم که تو اي خداي مهربان مستحق همه ي صفات ثبوتي هستي. و دوست دارم در قيامت و هم اکنون جلوي هيچ بنده اي و هيچ يک از فرشتگانت مرا خوار و ذليل نکني. وای خدامن چند وقتیه شیطان داره گولم می زنه... خدایا دیگه نذار خطا کنم من همون بنده ای ام که قول داده بودم جز خدای خودم به کسی دل نبندم ... خدایا منو ببخش... خدایا تو یاریم نکنی چه کسی یاریم کنه ... خدایا به تو پناه می برم ... کمکم کن ...

شعر و ادبیات - حالمــــان بد نیست غم کم می خوریم

2010-05-20T21:52:00.000+03:00

شعر و ادبیات - حالمــــان بد نیست غم کم می خوریم: "حالمــــان بد نیست غم کم می خوریم"

insanların asla unutmadıkları..

2010-05-07T17:05:00.000+03:00

Bu olay 14 ekim 1998 de kıtalar arası bir uçuş esnasında gerçekleşmiş: "Bir kadın, uçakta zenci bir adamın yanında oturuyordu. Durumdan rahatsızlığını belli edercesine, hostesten başka bir yer bulmasını istedi, zira öylesine antipatik birinin yanında oturamazdı. Hostes, tüm uçağın dolu olduğunu fakat birinci sınıfta yer olup olmadıına bakacağını söyledi. Diğer yolcular şaşkınlık ve tiksintiyle olayı izliyorlardı, bu kadının sadece terbiyesizliğine değil, bir de birinci sınıfta yolculuğu devam edeceğine şahit oluyorlardı. Zavallı adamcağız çok kötü bir durumda olmasına rağmen cevap vermemeyi tercih etti. Bu yüksek tansiyondaki durumda kadın, birinci sınıfta ve o adamdan uzak uçabileceğinden tatmin olmuş, hostesin dönmesini bekliyordu. Birkaç dakika sonra geri gelen hostes, kadına: "Çok özür dilerim geciktim.Birinci sınıfta bir yer buldum… Bu yeri bulmak biraz zamanımı aldı, sonra yer değişikliği için pilottan izin almam gerekiyordu. 'Hiç kimse sorun yaratan bir diğerinin yanında oturmak mecburiyetinde tutulamaz' dedi ve bu izni verdi." Diğer yolcular kulaklarına inanamıyorlardı, bu esnada kadın da bir zafer kazanmış gibi yerinden kalkmaya hazırlandı. Aynı anda hostes, oturmakta olan zenciye dönerek: "Beyefendi, sizi uçağın birinci sınıfındaki yeni yerinize götürmem için beni takip eder misiniz lütfen? Seyahat firmamız adına kaptan pilotumuz sizden böyle nahoş bir olay yaratan kimsenin yanında oturmak mecburiyetinde bırakıldığınız için çok özür diliyor." Tüm yolcular hep birlikte, bu olayı iyi bir biçimde sonuçlandıran uçak personelini alkışlayarak tebrik ettiler. O yıl, kaptan pilot ve hostes uçaktaki davranışlarından dolayı ödüllendirildiler. Aşağıdaki mesaj, tüm ofislere personelin görebileceği bir biçimde iletildi: "İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar..."

destek almak için..

2010-05-05T19:32:00.001+03:00

Mevlâna arkadaşlara bilgiler saçıyor, vaazlarda bulunuyor, onları peygamberin (sas) sünnet ve farzlarını yerine getirmeğe teşvik ediyordu. Buyurdu ki; “Peygamberin (sas) ashabı, Sıdık-ı Ekber ile birlikte gazaya gitmişlerdi. Bir kaleyi kuşatmış onu fethetmeye çalışıyorlardı. Kalenin alınması uzadı. Sıdık-ı Ekber onlara; “İbadet hususuna dikkat ediniz, farzların ve sünnetlerin en ince şeylerinden bir şey kaçırmış olmayasınız. Bu muhasara, sizin bunları ihmal etmenizden gecikmiş olmalıdır” dedi. Gerçekten ashap kendilerine gelip düşündükleri vakit, akşam namazı için abdest aldıkları zaman misvakı unuttuklarını hatırladılar. O sabah yüzlerini, sabahı aydınlatan Allah'a çevirerek cuş ve huruşa geldiler, abdest alıp misvak kullandılar. Sabah namazını kıldıktan sonra Yahudilerin elinde bulunan bu kaleyi almak için hücuma başladılar. Kuşluk vaktine doğru kaleyi aldılar. Ahalisinin bir kısmını da öldürdüler. Sonra Allah'a şükrederek Medine'ye döndüler. İşte bunun gibi bende istiyorum ki takatiniz oldukça tam bir itaat ile ibadete rağbet edesiniz. Peygamberin sünnetlerinden en ufak şeyi bile ihmal etmemeye çalışasınız ki nefs-i emmare kalesini zapta muvaffak olasınız. Nefsinizin vesveselerini ve şeytanın günahlarınızı size süslü ve güzel göstermelerini kendinize esir edip onları öldüresiniz. Ancak bu şekilde gönül sultanının şehrini su ve çamur perdesi araya girmeden bayındır bir hale getirmeye muvaffak olabilirsiniz. Sizi kâfirler gibi istila eden fasit fikirleri ve geceleri sizi kaplayan faydasız hayalleri dağıtasınız ve “Onu Ruh-ül Kuds ile teyid ettik” ayetinin nuru ile bunlara emredici olasınız.

Divan-ı Kebir Nasıl Bir Kitap?

2010-04-30T00:35:00.000+03:00

Divan-ı Kebir Nasıl Bir Kitap?: "Divan-ı Kebir Nasıl Bir Kitap?"

أنواع الصلوات

2010-04-20T11:20:00.001+03:00

أنواع الصلوات: "اللهم انى أسالك أيمانا دائما، وأسالك قلبا خاشعا، وأسالك علما نافعا، وأسالك يقينا صادقا، وأسالك دينا قيما، وأسالك العافية في كل بلية، وأسالك العافية، وأسالك دوام العافية، وأسالك الشكر على العافية، وأسالك الغنى عن الناس.."

الصلاة على الرسول صلى الله عليه وآله وسلم معناها.. كيفيتها.. فضلها.. ومتى تستحب - Jo Forever جو فور ايفر منتديات صفوة النخبة

2010-04-20T11:20:00.000+03:00

الصلاة على الرسول صلى الله عليه وآله وسلم معناها.. كيفيتها.. فضلها.. ومتى تستحب - Jo Forever جو فور ايفر منتديات صفوة النخبة: "اللهم اشغلني بما خلقتني له ... ولا تشغلنـي بمـا خلقتـه لـي ..."

صلوات بر محمد و آل محمد

2010-04-19T11:09:00.000+03:00

صلوات بر محمد و آل محمد: "حديثي از امام جعفرصادق(ع): غضب و خشم، کليد هر شرّي است."

آرام و طوفانی

2010-02-10T13:53:00.001+02:00

آرام و طوفانی
Originally uploaded by Yahya SafiArian

Hiran Minar Pakistan

2010-02-10T13:50:00.001+02:00

Hiran Minar Pakistan
Originally uploaded by Irfan Mirza

Running on fire

2010-02-10T13:49:00.001+02:00

Running on fire
Originally uploaded by Irfan Mirza

-

2010-02-03T22:56:00.001+02:00

-
Originally uploaded by Hamzeh Karbasi

Veteran!

2010-02-03T22:52:00.001+02:00

Veteran!
Originally uploaded by AmirBayat

اغراق

2010-02-03T22:51:00.001+02:00

اغراق
Originally uploaded by Mohammad Reza Rostami

elif'ten gayrı..

2010-01-30T19:08:00.001+02:00

"نیست بر لوح دلم جز"الف" قامت یار" gönül levhasında "elif"ten başka "sevgili kâmeti" yok..

ihtiyacım..

2010-01-25T18:31:00.001+02:00

Originally uploaded by sara po

2010-01-25T18:28:00.001+02:00

Originally uploaded by © Ali Shokri / www.alishokri.com

dualar rabbim, dualar..

8 mm

2010-01-25T18:26:00.001+02:00

8 mm
Originally uploaded by Jessica Ricci

"şaşıyorum parçama, nasıl taşıyor yükümü"

Can cümleden aziz, cânım diyeli sana...

2010-01-03T01:44:00.000+02:00

Can cümleden aziz, cânım diyeli sana...: "Can cümleden aziz, cânım diyeli sana...."

"çimenler ki vasıtasız Hak'la konuşurlar"

2010-01-02T19:58:00.002+02:00

برای اعظم- شعری از حسین پناهی

2010-01-02T19:58:00.000+02:00

برای اعظم- شعری از حسین پناهی

Hakîm Senâî

2010-01-01T23:36:00.000+02:00

Hakîm Senâî: "'Ey tavır ve hareketleri güzel olan âşıklar. Durmadan ilâhî hakîkatleri arayın. Kalk! Zulüm ve haksızlıkla yoğrulmuş olan dünyânın toprak yığınından kalkan tozları gözyaşlarımızla bastıralım. Bu dönen künbedin insanların gözlerini aldatan yıldızların (Lâ) süpürgesiyle silip süpürelim. Mülk kimindir? Bir ve Kahhâr olan Allahü teâlânındır sözü kendiliğinden duyulsun.'"

غمگسار

2009-12-16T14:37:00.000+02:00

غمگسار: "بزن باران و گریان کن هوا را بزن باران، ببار امشب با اون آواز پر مهنت با اون اشکای سیل آسا، با اون بغضای رعد آسا ببار باران ببار باران، ببار بر قلب آدمها بزن باران و گریان کن هوا را بزن باران که دگیرم ببار ای ابر بارانی، ببار و گونه ام تر کن بزن باران، بزن باران سراپا خیس خیسم کن"

غمگسار

2009-12-16T14:36:00.000+02:00

غمگسار: "کمی دریا باش، کمی کوه، کمی طوفان !"

غمگسار

2009-12-16T14:01:00.000+02:00

غمگسار: "عملت چیست... که فردوس برین میخواهی؟؟؟"

*

2009-12-14T02:44:00.000+02:00

قال الصادق (ع) : إن العبد ليمشي في حاجة أخيه المؤمن فيوكل الله عزّ وجلّ به ، ملكين : واحد عن يمينه ، وآخر عن شماله ، يستغفران له ربّه ويدعوان له بقضاء حاجته

Lightning Dust

2009-12-14T01:59:00.001+02:00

Lightning Dust
Originally uploaded by s e l m a n

كوچه باغهاي خيال

2009-12-07T11:03:00.001+02:00

كوچه باغهاي خيال
Originally uploaded by behn@m

on ice

2009-12-07T10:49:00.001+02:00

on ice
Originally uploaded by ilkin.

ağrı keser

2009-12-07T10:46:00.001+02:00

ağrı keser
Originally uploaded by SargEmraH

sensedim

2009-12-07T10:37:00.004+02:00

Görmeyelden yüzünü ben ki nigârım, sensedim… (Yüzünü özledim, varlığını… Sensizim.) Âh u zâr ile geçer bu rûzgârım, sensedim… (Özlemin beni benden aldı, bensizim) Gül cemâlin gülşenin gül gibi arz et bana ki Bülbül-i şûrîde-vâr, ey gül-izârım, sensedim… (Ben ancak seninle varım. Bana her güzellik seninle geliyor. Baharsızım…) Gönlümün şehrini kim virân ediptir zulm ile? Gel yine ma’mur kıl, ey şehriyârım, sensedim… (Cemal için sen lazımsın, celal olmayınca da eğiliyorum ye’se, gaflete, tembelliğe, istiğnaya üstelik. Sultansızım…) Sohbetinden vaslının, ayrı düşelden ney gibi; Göklere irgirmişem feryâd ü zârım “sensedim…” (Öyle sanıyorum, kâbuslar gibi, bağırdığını sanırsın sesin çıkmaz bir türlü. Sen nefes vermeyince ruhuma, nasıl ses versin? Sessizim…) Firkatin yolunda ben toprak, anınçün olmuşam; K’ilede senden yana yeller, gubârım; sensedim… (Bu yana doğru esen rüzgâr yok mu erenler? Nefessizim…) Gel berü cânım gibi, iki cihânda sevgili Senden özge yohdurur âlemde vârım, sensedim… (Şu dünyada herkesin var bir kimsesi… Kimsesizim… ) Ben Hümâmî, düşmüşem derdine nitekim Süheyl Kandasın dermân, yetiş ey Nevbahar’ım, sensedim! (Çare-sâz’ım, çaresizim…) Hümâmî (15. yy)

بهمنانه

2009-11-21T17:47:00.000+02:00

بهمنانه: "می‌خوانم قلب به قلب می‌نویسم برگ به برگ دوست‌ات دارم را دوست دارم."

Facebook | Ana Sayfa

2009-11-11T14:43:00.000+02:00

Facebook | Ana Sayfa: "Halk 'Ben Tanrıyım' demeyi büyük bir dava sanır; halbuki 'Ben Kulum' demek büyük bir davadır." Hz Mevlana (k.s)

2009-10-31T21:40:00.001+02:00

Originally uploaded by ~Zohreh~

Bu Kentin En Tenha Yeri, Kalbim'dir Şimdi....

2009-10-18T17:59:00.000+03:00

Bu Kentin En Tenha Yeri, Kalbim'dir Şimdi....: "'Kul sıkışmadıkça Hızır yetişmez' değil bu, hayır; 'Arşa değmek istidâdında olanların ayakları altına omuzlarımızı koyarız.' anlayışı.."

نشریه الکترونیکی ادبی عروض ، دو ماهنامه: نشر پنج

2009-10-16T18:10:00.000+03:00

نشریه الکترونیکی ادبی عروض ، دو ماهنامه: نشر پنج: "شن دانه اي هستم اما ؛ درد بيابان را با خود دارم باد ، هر بامداد ترانه ديگري ميسرايد اسبم از وفا بي هيچ حرکت است"

Facebook | Fakîr Nâyi'nin gönderdiği videolar: ''Tutarak kalbimin..''

2009-10-15T16:57:00.001+03:00

Facebook | Fakîr Nâyi'nin gönderdiği videolar: ''Tutarak kalbimin..'': "''Tutarak kalbimin üstünde cefakâr elini Yüzünün nurunu eflâke semâya sererim Yeryüzünde nereye bassan ayak sultânım O mübarek yere ben gizlice yüz göz sürerim'' Hz.Mevlana"

OSMAN NURİ TOPBAŞ HOCAEFENDİ - Gecedeki Sır

2009-10-10T20:58:00.000+03:00

OSMAN NURİ TOPBAŞ HOCAEFENDİ - Gecedeki Sır: "Kâdî Beyzâvî diyor ki: 'Ümmet için beş vakit namaz farz olup da gece namazı sünnet hâline gelince, Rasul-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem-, ashâbın ahvâlini müşâhede sadedinde gece vakti hücre-i seâdetlerinden dışarı çıkıp ashâbın evleri arasında dolaşmış ve o evleri Kur'ân kıraati, zikir ve tesbih sesiyle arı kovanları gibi uğuldar bir halde bulmuştu.'"

piyalepaşa camii

2009-10-06T15:46:00.000+03:00

imamı, ishak daniş hocaefendi..

bişnev

2009-10-06T13:41:00.005+03:00

http://www.islamseli.com/kendim-yazdim/44232-hamus-ve-bisrev.html bu linkte çok hoş bir yazı var, "nazenin" rumuzlu bir kardeşimize ait. üyelik şartı olmasaydı direk kendisine ulaşmak isterdim. internete yayılmış bir yanlış olunca yine internet ortamında düzeltme yapmak daha doğru olur diye burda yazmak istedim. dediğim gibi yazı çok hoş; mevlana hazretlerinin mahlası olan "hamuş" ve mesnevi-i şerifin ilk kelimesi olan "bişnev" üzerine nefis bir bakış açısı ve incelikli bir paylaşım.. düzeltme yapmak isteyişim de burdaki samimiyete sığınmaktan.. hamuş, suskun demek.. bunu geçelim, uzun bir yazının konusu. bişnev, dinle demek.. zaten yazıda ayrıntı verilmiş, buna da girmeyeceğim. kelimenin farsçası olan "bişnev" "bişrev" olarak yazılmış, düzeltme burayadır. بشنو bu yazı, duygusallığı ile, incelikleri ile hemen insanlara ulaşır, ulaşmış da; niçin bir yanlışlıkla yayılsın ki? güzel kardeşim, nazenin kardeşim ve yazıyı başka ortamlarda paylaşan kardeşlerim, lütfen şu "r"yi "n" ile değiştiriverin.. böyle böyle nice değerlerimiz eksik-bozuk kaldı zihinlerde, bişnev öyle olmasın!

یوسف گمگشته - شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی

2009-09-29T12:48:00.000+03:00

یوسف گمگشته - شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی: "شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی"

hatırla

2009-09-27T00:58:00.001+03:00

Hatırla ama! Bir tatlı ömür gibi gitmeye niyetlendin, ayrılık atına eyer vurdun inadına. Ama bizi unutma, hatırla ama. Sana temiz dostlar, iyi dostlar, bağdaş dostlar yeryüzünde de var. gökyüzünde de var. Eski dostla ettiğin yemini, hatırla ama. Sen her gece ay değirmisini başına yastık edince yollarda, dizimde yattığın geceleri hatırla ama. Sen ey, hüsrev’i kendine kul, Şirin gibi bir nice güzeli esir eden, aşkının ateşiyle tıpkı Ferhat gibi benim ayrılık dağını delmede olduğumu, hatırla ama. Bir deniz kesilen gözlerimin kıyısında bir aşk ovasını görmüştün hani; sarfan dallarıyla, ağustos gülleriyle sarmaşdolaş. Bunu unutma, hatırla ama. Ey Tebrizli Şems, dinim aşktır benim, senin yüzünü gördüm göreli, benim dinim senin yüzünde övünür, ey sevgili. Bunu unutma, hatırla ama. Mevlana Celaleddin Rumi

""..شاه پری سرزمین ابدیت.."" - ... اشتیاق

2009-09-25T19:36:00.000+03:00

""..شاه پری سرزمین ابدیت.."" - ... اشتیاق: "... اشتیاق"

Hafız ve Sadi´nin şehri: Şiraz

2009-09-25T19:16:00.000+03:00

Hafız ve Sadi´nin şehri: Şiraz: "Hafız ve Sadi´nin şehri: Şiraz"

Günün Hadisi

2009-09-25T19:15:00.000+03:00

Günün Hadisi: "İnsanlar dünyalarını düzene sokmak için dinlerine ait bir şeyi terk ettiler mi Allah ondan daha zararlı bir şeyi onların yüzüne açar.” Nehc’ul- Belağa, (Suphi Salih) s. 487"

خواطر علياء: هل انت مسحور؟

2009-09-25T19:05:00.000+03:00

خواطر علياء: هل انت مسحور؟: "هل انت مسحور؟"

gittin..

2009-09-25T17:52:00.001+03:00

approximate
Originally uploaded by seyed mostafa zamani

koyverdin gittin beni..

şems'in gelişine..

2009-09-22T09:28:00.006+03:00

شمس و قمرم آمد سمع و بصرم آمد وان سیمبرم آمد وان کان زرم آمد مستی سرم آمد نور نظرم آمد چیز دگر ار خواهی چیز دگرم آمد آن راه زنم آمد توبه شکنم آمد وان یوسف سیمین بر ناگه به برم آمد امروز به از دینه ای مونس دیرینه دی مست بدان بودم کز وی خبرم آمد آن کس که همی‌جستم دی من به چراغ او را امروز چو تنگ گل بر ره گذرم آمد دو دست کمر کرد او بگرفت مرا در بر زان تاج نکورویان نادر کمرم آمد آن باغ و بهارش بین وان خمر و خمارش بین وان هضم و گوارش بین چون گلشکرم آمد از مرگ چرا ترسم کو آب حیات آمد وز طعنه چرا ترسم چون او سپرم آمد امروز سلیمانم کانگشتریم دادی وان تاج ملوکانه بر فرق سرم آمد از حد چو بشد دردم در عشق سفر کردم یا رب چه سعادت‌ها که زین سفرم آمد وقتست که می نوشم تا برق زند هوشم وقتست که برپرم چون بال و پرم آمد وقتست که درتابم چون صبح در این عالم وقتست که برغرم چون شیر نرم آمد بیتی دو بماند اما بردند مرا جانا جایی که جهان آن جا بس مختصرم آمد Güneşim, ayım geldi. Gözüm, kulağım geldi. Gümüş bedenlim geldi. Altın madenim geldi. Başımın sarhoşluğu geldi. Gözümün nuru geldi. Başka bir şey dilediysen işte o başka bir şeyim geldi. Yolumu vuran geldi. Tövbemi bozan geldi. gümüş bedenli güzel kapımdan ansızın çıkageldi. Ey eski dostum benim, bak bugün dünden çok iyi, Dün ondan bir haber almıştım, hemen sarhoş olmuştum. Dün gece onu mumla aramış durmuştum. Bak bugün bir demet gül gibi yol uğrağıma geliverdi. Şarap içmeliyim şarap, ş,imşekler saçmalı aklım, bunun tam vakti. Kuş olmalıyım, uçmalıyım, kolum, kanadım geldi. Bir anda aydınlık içinde dünya. Bir anda dünya sabahlar gibi. İşte bağırmanın tam zamanı şimdi. İşte kükremenin tam zamanı. Benim koca arslanım geldi. Mevlana Celaleddin Rumi çok hoş bir kaydı için: http://asheghane.blogspot.com/2009_02_01_archive.html

hafız

2009-09-15T01:06:00.001+03:00

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس زهر هجری چشیده‌ام که مپرس گشته‌ام در جهان و آخر کار دلبری برگزیده‌ام که مپرس آن چنان در هوای خاک درش می‌رود آب دیده‌ام که مپرس من به گوش خود از دهانش دوش سخنانی شنیده‌ام که مپرس سوی من لب چه می‌گزی که مگوی لب لعلی گزیده‌ام که مپرس بی تو در کلبه گدایی خویش رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس همچو حافظ غریب در ره عشق به مقامی رسیده‌ام که مپرس

2009-09-15T00:56:00.000+03:00

sen ölürsen bu şarkı kimbilir kaç kez dinlenir kaç kez para sevmeyen eller çırpılır bir çocucağa benzer dudaklarda çalınır ıslıklar kaç kez ben on diyorum, bir tavafın en eski sayısı, bin diyen çıkar on bin yüz bin diyen, ben on diyorum on kez dinlerim bu şarkıyı, on kez dudağım boşlukla öpüşür karışık bir seda duyulur, bu arada oyunlar, gülüşmeler herşeyler her dinleyişte biraz daha godard olur ruh üşümesi bak bu kızgınlığım magic mushroom etkisi yapıyor kalbimde tozlu limonlukta durmadan on biçimli ağlayan, daralan ben en son seni seyrettim bir güzeldin bir güzeldin karışık bir yadsıma içinde on biçimi birbirine yaslanmış can yakmayan gemiye yaklaştı liman ben bunu ilk kez gördüm. denizin geri çekilişini ilk kez, bu düşman selamı değil değil çıldırması tanrının, değil haberci bekleyen padişah can yakmayan gemide can yakmayan insanlar gördüm ben bunu ilk kez gördüm, iki elimle selamladım onları karışık seda içinde karışık bir yadsıma, her dinleyişte biraz daha mahcup, biraz daha on biçimli ağlayan paco de lucia -rumba , zolf bar baad, bir iki şarkı daha seni o gün bütün çiçek isimleriyle andım iyi ettim andım sen ölsen nasıl üzülmem şimdi, kaç bahar beklediğim ıslıklarla paris'in ortasında ortadoğudan bir tad söylemezdim ama ölürsen kalbim bir gece boyu titrer ağlarım ölürsen, yat şimdi saat sabah olmuş

2009-09-15T00:53:00.000+03:00

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم Saçlarını rüzgara savurma yoksa beni de rüzgara savurursun ناز بنیاد مکن تا نکَنی بنیادم Naz yapma ki nazınla benide geçmişten ediyorsun می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر Başkalariyla mei(şarab) içme yoksa benim ciğerim kanar سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم Isyan etme yoksa ben feleğe isyan ederim زلف را حلقه مکن تا نکُنی در بندم Saçlarını buruk yapma yoksa ben kendine bağlarsın طره را تاب مده تا ندهی بر بادم ..... یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم Başkalarina yar olma yoksa ben kendimden geçerim غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم ْBu hayatin gamını çekme yoksa beni üzersin رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گُلم Yuzunü her zaman ferah tut ki ben gullere bakmayayim قد برافراز که از سرو کنی آزادم Her zaman ayakta ol ki çinarlara bakmayayim شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را Her mahfelin(toplanma yeri) mumu olma yoksa beni yandirırsin یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم Herkesi yad eyleme yoksa ben seni unuturum شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه şehirde ünlü olma yoksa başımı alip daglara giderim شور شیرین منما تا نکنی فرهادم şirin gibi olma yoksa ben ferhad olurum رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس aci bana ve sesimi duy تا به خاک در آصف نرسد فریادم ki haykirişimin sesi üzüntünün toprağına yetişmesin حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی Yalan olur eğer ki hafiz senin hüznünden bikararsa من از آن روز که در بند توام آزادم çünkü ben senin zindaninda oldugum gunde ozgurum not: azerice idi çeviri. kısmi anlamda türkçe'ye dönüştürdüm. ama ben yetkin bir isim değilim. yanlış çevirmiş olabilirim. çevirenin notu, benim değil :)

Çocuğum, armadilloya* bir bak!

2009-08-26T18:47:00.006+03:00

Çocuğum, armadilloya* bir bak! *Armadillo, 16 cm-1.5m boyunda kuzey ve güney Amerika’da bulunan sert bir zırha sahip bir hayvan. Armadillo, bir fili hortumundan yakaladığı zaman, fil nefes alamaz. Fil trompet gibi ötmeye bağırmaya başlar. Aptal bir fil hortumunu, kendisini kurtarmak maksadı ile bir ağaca ya da bir kayaya vurur, fakat fil armadilloyu dövdükçe armadillo daha çok sıkar. Kapar ve daha daha pençeleriyle sıkar. Armadillo çok güçlüdür ve onun kibirli tutuşu incitir. Akıllı bir fil armadillo yakalar yakalamaz koşmaya başlar. Akıllı bir fil kurtulmak için sadece tek bir yolun olduğunu bilir. Bir gölete koşar ve hemen hortumunu suyun içine sokar. Hortumunu armadillonun nefesi kesilene kadar su altında tutar. Şimdi kaçma sırası armadillonundur. Hemen tutunduğu yerden gevşeyecek ve süratli bir şekilde uzaklaşacaktır. Sonra fil : “Ah, kaçtım!” diyerek yoluna yürüyecektir. Akıllı bir filin hareketi bu olur… Bunun gibi, bir kere siz sizi kapan şeyin ne olduğunu bilirseniz, onu hemen irfanınıza, Tanrıya (Hakk’a) ve hakikate daldırın. O zaman kötü nitelikler sizi bırakıp kaçışacaklar. Siz onları kalkıp da sürekli toprak, ateş, su ve illizyona vurur durursanız, onlar size hatta daha da sıkı yapışacaklardır. Bağımlılıklara, tutkulara ve kan bağlarına, daha çok vurdukça size daha da sıkı tutunacaklardır. Eğer fanatiklik, renk ve ırka vurmaya devam ederseniz, onlar daha süratli tutunacaklardır. Çözüm bu değildir. Kendini hakikate, irfana ve sabra daldır. Bu iyi niteliklere ulaş; sonra kötü nitelikler seni kendi iyilikleri için bırakacaklardır. İşte kaçma yolu budur. İrfanınızı bu şekilde kullanmalısınız…

White, Gray and Blacks

2009-08-21T22:43:00.001+03:00

White, Gray and Blacks
Originally uploaded by Hamed Saber

leyla ela gözlü bir çöl ahusu..

2009-08-21T22:24:00.004+03:00

leyla

2009-08-21T22:04:00.000+03:00

Bu akşam rüyamda Leylâ'yı gördüm Derdini ağlarken yanan bir muma; İpek saçlarını elimle ördüm, Ve bir kemend gibi taktım boynuma Bu akşam rüyamda Leylâ'yı gördüm Leylâ... Elâ gözlü bir çöl ahûsu Saçları bahtından daha siyahtır. Kurmuş diye sevda yolunda pusu Döktüğü göz yaşı, çektiği ahdır. Leylâ... Elâ gözlü bir çöl ahûsu. Bir damla inciydi kirpiklerinde, Aşkın ıstırapla dolu rüyası Bir başka güzellik var kederinde Bir başka âlem ki ruhunun yası, Sessiz incileşir kirpiklerinde ahmet hamdi tanpınar

yazarların el yazıları

2009-08-11T14:47:00.004+03:00

arkadaşlar, kitap fuarlarından kitap alıp yazarlarına imzalatmışızdır hepimiz.. herkesin okuma zevki başka.. sevdikleri yazarlar da.. dolayısıyla imzalı kitaplarımız da başka başka.. yazarlar da.. ben çok merak ediyorum acaba hangi yazarların el yazıları güzel? dikkatinizi çekmiştir mutlaka, çekmediyse şöyle bir yoklar mısınız imzalı kitaplarınızı? sonra bi zahmet buraya yazar mısınız hangi yazarların el yazıları güzel?

mutlu baharlar sana..

2009-08-09T15:05:00.002+03:00

Originally uploaded by ~Zohreh~

Hamza Robertson - Your Beauty with lyrics

2009-07-09T21:55:00.001+03:00

Hamza Robertson - Your Beauty with lyrics
abdel-online tarafından gönderilen video

Güzelliğin Güneşten daha aydınlık Aydan daha parlak Güzelliğin göz kamaştırıcı Denizlerden daha engin Bulutlardan daha yükseklerde Ruhun çok aydınlatıcı Zerafetle ışıl ışıl parlayan yüzünü Görebilmek için neler vermezdim Ey Mevlam, Taha 'ya selam ihsan eyle Haberci Ahmed'in güzelliği Aydınlatıcı dolunayı mahçup etti Ümmetini, "Yanıma gelin" diyerek çağırdığında Gülümseyerek karşıladıklarından Biri olabilecek miyim? Yoksa kaşlarını çattığını Ve sonra da arkanı dönüp gittiğini mi göreceğim Hiç şüphesiz seni hayal kırıklığına uğrattım Bu Gün'ü unuttum Zerafetle ışıl ışıl parlayan yüzünü Görebilmek için neler vermezdim Güneşten daha aydınlık Aydan daha güzel Güzelliğin göz kamaştırıcı Denizden daha engin Bulutlardan daha yüksek Ruhun çok aydınlatıcı Ey HabibAllah Ey SafiyAllah Allah'ın salat ve selamları senin üzerine olsun Gülümsemen çok aydınlatıcı Karanlık geceye ışık veriyor Bekleyişteki kalbime Lütuf ve ışık getirdi Zayıf olduğumu biliyorum Günahlarım tarif edilemez Her ne kadar layık olmasam da Senden merhametini diliyorum Zerafetle ışıl ışıl parlayan yüzünü Görebilmek için neler vermezdim Güneşten daha aydınlık Aydan daha güzel Güzelliğin göz kamaştırıcı Denizden daha engin Bulutlardan daha yüksek Ruhun çok aydınlatıcı

2009-07-04T20:31:00.002+03:00

من قال: جزا الله محمدا عنا ما هو اهله فقد اتعب سبعين من كتبة الملائكة يكتبون له ثوابها ألف صباح جزا الله سيدنا محمدا عنا ما هو اهله Cezallâhu seyyidinâ Muhammeden annâ mâ huve ehluhu... Allahu Teala, efendimiz Muhammed’i layık olduğu şekilde bizden yana mükafatlandırsın.

2009-07-04T20:13:00.000+03:00

Asım'ın Nesli'nden

2009-06-26T18:29:00.003+03:00

......... Karıştılar Üçler ile Yediler'e, Kırklar'a Ağıtlarda, destanlarda, romanlarda kaldılar. Zül saydılar el bağlayıp gerilerde durmayı "Onbin"gidip, "bir" dönmeyen tümenlerde kaldılar. Sineleri gök kurşunla doldurulan yiğitler.. Kanlarıyla tuğralanan feımanlarda kaldılar. Genç göğüsler "vatan" diye düşerlerken toprağa Şom ağızlar, hayretlerde, gümanlarda kaldılar. Can verenler cennet içre kanatlanıp uçtular... Sağ kalanlar, çakallarla ormanlarda kaldılar. Devşirilip çer-çöp, saman, hastalıklı tohumlar... Kalbur üstü nur tâneler harmanlarda kaldılar. Hergün mazlum bacalardan Arş'a doğru yükselen Kıvrım kıvrım alevlerde, dumanlarda kaldılar. Yelkenleri bölük-pörsük, süvârisiz gemiler... Hiç yolcusu bulunmayan limanlarda kaldılar. Rûhumuza mâverâ'dan gizli sesler getiren Fırtınalar... "gönül"denen ummanlarda kaldılar. Mürüvvetli zamanlardan gelmişlerdi bu güne, Yadırganıp yine aynı zamanlarda kaldılar. ........... Niyazi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU

kalmadı

2009-06-26T18:14:00.002+03:00

Ben sanurdum âlem içre bana hiç yâr kalmadı Ben beni terk eyledim bildim ki ağyâr kalmadı Cümle eşyada görürdüm hâr var gülzar yok Hep gülistan oldu âlem şimdi hiç hâr kalmadı Gece gündüz zâr u efgân eyleyüp inlerdi dil Bilmezem n’oldu kesildi âh ile zâr kalmadı Gitdi kesret geldi vahdet oldu halvet dost ile Hep Hak oldu cümle âlem şehr ü bazar kalmadı Din diyanet adet ü şöhret kamu vardı yele Ey Niyâzî n’oldu sende kayd-ı dindar kalmadı Niyâzî-i Mısrî

Fall Leaves Under Dancing Tree

2009-06-25T18:36:00.001+03:00

Fall Leaves Under Dancing Tree
Originally uploaded by Hamed Saber

üzülüyorum iran'daki karmaşaya..
üstelik haram ay olan Receb-i şerif de geldi,
annelerin çocuklarına kızmalarını bile uygun görmeyen görüşler varken,
insanın insanın canını yakması,
malına zarar vermesi
ne kadar can yakıcı!

Rabbim, sükunet nasib eyle iki tarafa da.. amin

Little one , you’re in safe hand

2009-06-10T11:57:00.001+03:00

Little one , you’re in safe hand
Originally uploaded by TaMiMi Q8

Bıraktım İpin Ucunu

Yitirdiğim bir şey var, sende arıyorum,
Yüreğim bir madenci feneri, yol uçurum …
Yaklaşma diyorsan, peki umudum,
Bir daha kimseden sormayacağım seni;
------Söz olsun! …

Akrep tutmuş gibi kirpiklerinin ucundan,
Beni görünce üşüyorsun, tamam …
Uğramam bir daha kamçılasa da kan,
Sana kör bakacağım, görmeyeceğim seni;
------Söz olsun! …

Dağlara doğru uçan kuşlarla,
Tüm sırları soyulmuş nemli düşlerle,
Öfke çiçekleri getiren kışlarla,
Korkma, yokuşlarda yormayacağım seni;
------Söz olsun! …

Kurtlar gibi ulusa da gönlüm ardından,
Sormayacağım yüzünü, izini yollardan …
Tüfeğimin namlusunun ucuna konan
Kınalı keklik olsan da vurmayacağım seni;
------Söz olsun! …

Bir kuvvet iksiridir eski fotoğrafların,
Bakışların konuşur, kilitlense de dudakların.
Şimdi yol ayrımındayız, bakın
Af çıkmazsa eğer sarmayacağım seni;
------Söz olsun! …

Elindedir, dönüştür bu ağıdı serenatlara,
Düş atları uçursun bizi bulutlara …
İki kılıç gibi dövüşürken akla kara,
Adak olsan da kurban vermeyeceğim seni;
------Söz olsun! …

Bahaeddin KARAKOÇ

paylaşmak için

2009-05-12T19:31:00.002+03:00

altınoluk dergisinin hanımlara özel yayını olan şebnem dergisinin mayıs 2009 sayısında sevgili dostum halime demireşik hanımefendinin benimle yaptığı ropörtaj var. dostlara, ilgilenenlere ileteyim efendim...

O’nun Ridâsına Bürünmek, Ne Saâdet!

2009-05-12T19:26:00.003+03:00

Ayşenur Vural ile “Vesîletü’n-Necât” ve Allah Rasûlü’ne Muhabbet Üzerine Bazı insanlar vardır, onları tanıdıkça gönlünüzdeki kıymeti daha da artar. Eserleri içinizi ısıtır. İşte dergimiz yazarlarından kıymetli kardeşim Ayşenur Vural Hanımefendi de böyle nâdide insanlardan bir tanesidir. Hüdâyî Kız Kur’ân Kursu mescidinde, Şâh-ı Nakşîbend Hazretleri’ni anlatan bir eseri vâsıtasıyla başladı dostluğumuz… Her gün havuz başında kıymetli beyitleri paylaşırdık. Sonra Gönüllerin Sultanı, Kâinât’ın Fahr-i Ebedîsi’nin muhabbetini paylaştık günlerce… Aradaki yollar uzadıkça gönüller yaklaştı. Şimdi Üsküdar ve Fâtih Şehbal Kültürevi’nde “Mevlid-i Şerîf” dersleriyle coşturuyor gönülleri… Rakîk gönlüne siz değerli okuyucularımın da misafir olmasını istedim. Bu vesîleyle önce Süleyman Çelebi’de, sonra Gülzâr-ı Aşk’da, sonra da Varlık Nûru Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’de huzura kavuşsun gönülleriniz… Hazırsanız, buyurun bir kibar gönle… “Mevlîd-i Şerîf Şerhi” dersleri yapıyorsunuz. Neden Mevlîd-i Şerîf? Öncelikle şunu belirtmeliyim; röportaj mevzumuz öyle değerli ki, bende daha dervişâne, daha müeddeb konuşma hissi uyandırıyor. Fakir diyeceğim, biz diyeceğim; o derece tevâzû sahibi olduğumdan değil; mevzûmuzun kıymetinden, nâzım-ı muhterem Süleyman Çelebi Hazretleri’ne ve mübârek kitabına hürmet ve muhabbetimden mütevellid... Ve dahî “Gülzâr-ı Aşk” ve Hüseyin Vassaf Bey’in tedrîsindeyim hayli zamandır, üstad incinmesin. Bir de kelimelerimizi belirleyelim ki, aynı mânâlarda birleşelim. Mevlânâ Hazretleri; “Ne kadar iyi söylersen söyle, senin söylediğin, muhatabının anladığı kadardır.” buyuruyor. “Mevlid” kelimesinin imajı biraz farklı; bid’at denmiş, halkın câhilliğine verilmiş, metnindeki ifadeler yadırganmış, eleştirilmiş; ben bu mübârek kitabı, şâirinin verdiği isimle anmayı tercih ediyorum ve bu isimle kalplerde, dimağlarda yer bulmasının, tekrar hayatımıza katılmasının kolaylaşacağını umuyorum. Yani “Vesiletü’n-Necât” mı? Evet, “vesîle” ve “necât”... “Kurtuluş Vesîlesi”... Âlemlere Rahmet olan Peygamberimiz’i anlatan bir kitaba, ne kadar yakışıyor bu isim! “Ne zaman bir sıkıntıya düşerseniz, bana salavât getirmeyi arttırın ki, Allah sizi o sıkıntıdan kurtarsın!..” buyuruyor Peygamber Efendimiz… Salavâtı “kurtuluş vesîlesi”, sıkıntılardan… O’nun hakkında, “De ki: Eğer Allâh’ı seviyorsanız, bana uyun ki, Allah da sizi sevsin.” buyuruluyor Cenâb-ı Hak tarafından… Sünneti, “kurtuluş vesîlesi”, Allâh’a uzaklıktan... Vefât ânında şefaatini anlatan hâdiseler rivayet ediliyor, kendisinin hadîs-i şerîfleri var, mahşer meydanında şefaat edecek inşâallah!.. Şefaati, “kurtuluş vesilesi”, imansız ölmekten, kabir azabından, cehennem azabından... Şâir der ki: “Aman lafzı Sen’in ism-i şerîfinle müsâvîdir Anınçün âşıkın zikri aman’dır ya Rasûlallah” el-Aman, bir kurtuluş feryadıdır, yardım çığlığıdır… Ebced hesabı ile “aman” kelimesi ile “Muhammed” kelimesi 92 değerinde ve bu, eski edebiyatımızın şâirleri için aslâ gözden kaçacak ve es geçilecek bir şey olamaz… Yani aslâ tesadüf değildir. Sevgili Peygamberimiz, “on sekiz bin âlem” diye ifade edilen bütün âlemlerin, bütün hayat formlarının rahmet ve felah menbaıdır. Peygamberimiz, kendisi ifade eder ki, Nûh -aleyhisselâm- gibi âlemlerin tufanlarında onlara sığınak olan bir kaptandır. Hâfız-ı Şirâzî “kaptanın Nuh ise gam yeme” diyor ya, kastı Peygamberimiz’dir. “Kurtuluşa vesile olan”ın “bahsinin kurtuluşa vesile olması” ne hoş!.. Allah, “Vesîletü’n-Necât”ı, sahibine mübârek eylesin kıyamete kadar... Ki ediyor da, her zaman ve her mekânda, 600 yıldır, dünyanın dört bir yanında çeşitli dillerde okunuyor, dinleniyor.. Velhâsıl Süleyman Çelebi Hazretleri ki... Biraz bahsedelim mi hayatından? Lütfen buyurun. Süleyman Çelebi Hazretleri, “Bursa’nın mâneviyat semâsı” dediğim, Emir Sultan Hazretleri’nin talebesidir. Yıldırım Bayezid Han’ın dîvân imamlığını yapmaktayken, hocası Emir Sultan’ın emri ile Ulucâmi’nin imamlığına getirilmiş. Yıl 1400, yaş 51; dokuz yıl sonra, 60 yaşındayken “Vesiletü’n-Necat”ı yazmış. “Çelebi” kelimesini önemle belirtmeliyiz, sıradan bir sıfat değildir, ilim ve amelde kâmil olan zâtlara verilen bir isimdir. Çelebi, “Allâh’a âit” demek, “Rabbânî” dediğimiz gibi... “Allah dostu” demek yani… Çalab’dan geliyor. Çalab, eski Anadolu Türkçemizde Allâh’ın isimlerinden... Yûnus Emre’nin şiirinde geçer meselâ: “Hak çalabım, hak çalabım Sencileyin (senin gibi) yok çalabım” Mevlid-i Şerîf’in yazılması da hayli ilginç bir sebebe dayanıyor. Süleyman Çelebi, hangi duygu ve düşüncelerle “Mevlid-i Şerîf” olarak bildiğimiz bu na’tı yazmaya başlamıştır? Ve neden na’tına “Vesîletü’n-Necât” ismini vermiştir? İlk sorunuzun cevabı ile birleştireceğim bunu müsaadenizle… “Neden mevlid-i şerîf?” dediniz ya… Fakir, her Müslüman Türk evlâdı gibi özellikle kandil gecelerinde okunan Mevlid-i Şerîfleri huşû ile dinleyen, yeri geldiğinde ayağa kalkan, gözyaşları ile duâlara salavatlara katılan bir âilede büyüdüm. Vâlidemiz, -Allah kendisinden râzı olsun- o mübârek kandil gecelerini, çocuk kalplerimize muhabbet yerleştirecek tarzda ehemmiyet verirdi. Şerbetler, özel yemekler, bir neş’e ve huzur hâli, ibâdete ve tesbihâta teşvik eden nazlı niyazlı hitaplar, takdirler… Bir de ismimin Mevlid Kandili’nden mülhem oluşu var elbet… Mevlid Kandili ertesi dünyaya gözlerimi açmışım, vâlidem, o gece dinlediği kasîdelerden; “helâlim Âişe’m, kızım Fâtıma’m” mısrasındaki Âişe’yi nûr’landırıp kulağıma fısıldamış. Mevlid-i şerîfin metnini, bu sâiklerle çok küçük yaşta başucu/gönül ucu kitabı edinmiştim. Çocukluk, Burak tasvirine çok gözyaşı dökmüşümdür. Var oluş sıkıntılarımı hafifleten peygamber sevgisi, kalbime o mübârek mısralardan damlamıştır. Yıllar sonra “bahtıma düşen gül”, mânevî büyüğümüz, talebelerime bu şiirin mânevî lezzetini tattırmayı kuvvetle tavsiye ettiler. Bu kez daha profesyonel bir şekilde ilgilenme durumu oldu. Ve nihayet Mesnevî şerhleri yapmaya başladık Şehbal’de… Hocamız ısrarla: “-Mevlid-i Şerîf şerhi de!..” buyurdular, “Bir saat erken gel, Mevlid şerhi de yap!..” “-Başımız gözümüz üstüne!..” dedik. Himmet rüzgarı esince, bize düşen ona kapılmak… Hem canla başla… "Vesîle”nin yazılışı harika… Bizim onunla buluşmamız harika.. Hepsi de Peygamberimiz’in bereketi… O’nu, kendisine lâyık tarzda seven mânevî vârislerinin muhabbetlerinin bereketi, feyzi.. Şimdi üç hikâyeyi birleştirmeye çalışacağım, başarabildiğim ölçüde inşâallah. Süleyman Çelebi -kuddise sirruh-, Hüseyin Vassaf Bey ve Ayşenur Vural’cık.. Siz derslerinizi, Hüseyin Vassaf Bey’in neşredilen şerhinden yapıyorsunuz değil mi? İşte üçümüzün hikâyesi dediğim budur ve hârikulâdedir. Merakla dinlemekteyiz efendim… 1409, Bursa’da bir vâiz, Amenerrasûlü’deki “la nüferriku beyne ehadin min rusulih” (Allâh’ın peygamberleri arasında hiç birini ayırt etmeyiz.) ifadesini tefsir ederken: “-Bu âyet mûcebince Hazret-i Muhammed’i, Hazret-i Îsâ’dan daha faziletli görmem!..” deyince cemaat arasındaki âlimlerden biri: “-Bre câhil, sen tefsir ilminde henüz eksiksin, âyetlerin nâsih, mensuh, müşâbih, müteşâbih oluşundan haberin yok. «Peygamberler arasında fark yoktur.»dan maksat, peygamberlik konusunda fark yoktur, yoksa fazîlet bakımından değil!.. Eğer âyetin kastı, «her yönden» olsaydı, aynı sûrede «o peygamberlerden bir kısmını, diğerlerine üstün kıldık.» buyurulur muydu?” diyerek onu ikaz ve iknâ etmiş. O iknâ olmuş, ama Süleyman Çelebi Hazretleri bu hâdiseden çok etkilenmiş, mahzun olmuş. Bunu anlayabiliyoruz, Peygamber Efendimize hakaret eden karikatürler, bütün İslam Âlemini derinden sarstı geçen yıllarda… Evet, aynen böyle bir hâl… Fakat Süleyman Çelebi Hazretleri sarsılışını kelimelere de yüklemiş, âdeta “kalemiyle kalbinden muhabbet çekerek” yazmış şiirini… “Vesîle”, Osmanlı Edebiyatı’nın ilk manzum eserlerindendir, biliyor musunuz? Müslüman olan Türk Milletinin, dînî duygularını şiire dökmesi, biraz zaman almış elbet ve bu şiir, o iç döküşün en mükemmel ve meşhur eseri olmuş. Bu açıdan da çok önemlidir “Vesîletü’n-Necat”... Altı asır önce yazılmış, ama ne nazîre yazılabilmiş, ne taklid edilebilmiş. Ve düşünün ne kadar anlaşılabilir bir Türkçesi vardır, birkaç kelime dışında gayet rahat dinler ve anlarız. Yıl 1904... Ürgüplü bir âilenin İstanbul Aksaray’da, Vâlide Câmii karşısındaki evlerinde dünyaya gelen oğulları… Ki, adını Şeyh Ahmed Zarîfî: “İnşâallah Vassâf-ı Muhammedî olur!..” diyerek koymuş. Gümrük memurluğundan emekli… Ama o devrin kıymetli zâtlarının hepsinde olduğu gibi çok kıymetli hocalardan ders alarak büyümüş, Halvetî, Gülşenî ve Uşşâkî dergâhı şeyhi, ehlinin mâlumu meşhur “Sefîne-i Evliyâ” kitabının yazarı; Tâhirü’l-Mevlevî, Yaman Dede, İbnü’l-Emin Mahmud Kemal gibi kıymetli zâtların dostu, Hüseyin Vassaf efendi, 36 yaşında... Her zaman zevkle iştirak ettiği Mevlid merâsimlerinde, her seferinde hayran olduğu Süleyman Çelebi Hazretleri’nin “Vesîletü’n-Necat” isimli eserine şerh yazıyor, kalbine gelen: “-Sen yaz, Allah Teâlâ tevfîkini refîk eder, benim de şefaatim vâcip olur!..” emri ve müjdesi üzerine... Yedi ay gibi kısa bir sürede bitiriyor, sevinçle ve: “-Bu da feyz-i celîl-i Muhammedî’den husûl buldu.” diyor. Aynı anda bunun ebced hesâbı ile o günün tarihi olduğunu fark ediyor, bu da ayrı bir sevinç oluyor ona... Kendi ifadesiyle, amacı, niyeti şu: Kendini âleme beğendirmek, bilgiçlik taslamak değil, sadece ve sadece Peygamberimiz’in rızâsını kazanmak ve Peygamber Efendimiz’i çok seven bütün Müslümanların da vecdlerini ve şevklerini arttırmak… Şerhin adını neden “Gülzar-ı Aşk” koymuş acaba, biliniyor mu? Hazret-i Mevlânâ buyuruyor ki: “Işk est tarîk-i peygamber-i mâ Mâ tâbi-i ışkîm u ışk rehber-i mâ” yani, “Bizim Peygamberimiz’in yolu, aşk yoludur; (öyle olunca) biz de aşka tâlibiz, aşk bizim rehberimizdir...” Hüseyin Vassaf Efendi, bu beyti almış ve eklemiş: “-O hâlde ey âşık-ı sâdık, Gülzâr-ı aşk’a gel, içinde dolaş, aşkla dol..” Gülzâr-ı aşk, aşk bahçesi demek. Âcizâne fikrim, “Vesîletü’n-Necât” bir tarih veya siyer kitabı değildir, edebî eserdir, muhabbetle yazılmıştır, zevk ve şevk kaynağıdır. Dolayısıyla sembollerle yüklüdür, sırlarla doludur, kolayca okunuverir, ama bazı beyitleri vardır ki, üzerine yeni bir kitap yazılması gerekir. Süleyman Çelebi Hazretleri’nin anlattığı şeylere bu gözle bakarsak, zevk alırız ve anlarız; menfî eleştiriler, kitabın durduğu noktayı görmemekten -yahut görmek istememekten- kaynaklanıyor. Eski edebiyat kültürüne vâkıf olanlar, bu türden tenkitleri zâid bulurlar. “-Türbelere gitmeyin, şirk! Mevlid okutmayın, bid’at!..” diyenler, acaba muhabbetin kanunlarından hiç mi haberdar değillerdir?! O, bir muhabbet eseridir, muhabbet ehli anlar ve zevk alır, sever. Mevlid-i Şerîf’in şerhi için “Herkes bu na’tın şerhini mutlaka öğrenmeli!..” diyebilir misiniz? Yoksa şerhini okuyup anlamak için de ciddi bir gayret ve altyapı gerekli midir? Şerhi aslından daha ağır bir Türkçe ile yazılmış, evet, ama öyle tatlı bir üslûbu var ki… Sırf bu kitabı anlayarak okumak için yüzlerce yeni kelime ve ifade öğrenmeye değer… Çok fazla kullanılmış kelimelerin derinliğine ermek, çok fazla dinlenilmiş bir şiiri bir kez daha okurken mânâsını kaçırmamak için şerh okumak elzem… Ufkumuzu genişletmek, anlayışımızı arttırmak, farklı bir üsluptan yeni bir bakış açısı kazanmak için... Asıl metni herkes okur, anlar elbet, lâkin ötesini arzu edenler muhakkak şerhini de mütâlaa etmeli… Aslına bakarsanız, bazı kitapları dost edinmek, Allah Teâlâ’nın lütuflarındandır, ehline... İllâ bir hoca ile okunmalı dersek, imkânı olmayan, uzak şehirlerdeki kardeşlerimizin yolunu kapamış oluruz. Ama imkânı olanlar için kolaylıktır bir hoca ile, bir toplulukla birlikte okumak… Usûl böyle… İkisini anlattınız, sizin hikâyeniz? Yıl 2009… Himmet-i merdân-ı rûzigâr eser, kıvılcımları harlandırır. “Vesîletü’n-Necât”la münasebetimi anlattım. Gülzâr-ı Aşk’ı ise, öyle güzel bir tevâfuk ile buldum ki, aklıma geldikçe Hüseyin Vassaf Efendi’nin kitabının tarihini fark ettiğindeki sevinci gibi sevinç duyuyorum. “Mevlid’in şerhini de yap!..” buyuran Zât-ı muhteremin arzusunu nasıl kâmilen yerine getirebilirim diye kara kara düşünürken, Cenâb-ı Hak, önüme çıkarıverdi Gülzâr-ı Aşk’ı, varlığından haberdar bile değilken… Ben de diyorum ki: “-Bu da feyz-i celîl-i Osmânî’den husûl buldu...” Beni onlara birleştirecek bir çalışma ile “şârih-i gülzâr-ı aşk olmak” ümit ve duâsındayım. O zaman benim hikâyem de tamam olacak, inşâallah… İnşâallah efendim… Mevlid-i Şerîf’in her beyti, insanın gönül âleminde farklı duygular uyandırıyor. Çok tesirli… Sizi, en çok etkileyen beyti hangisi acaba? Hüseyin Vassaf Efendi anlatıyor; bir grup zamâne şâiri toplanıp Mevlid’i Türkçeleştirmek (!) istiyorlar. Zorlaya zorlaya bir mısraya geliyorlar ki, orada içlerinden biri kalemini kırıp pes ediyor: “-Niçin uğraşıyoruz arkadaşlar, bu mısrayı nasıl değiştirebiliriz ki?” Hepsi de kalemlerini kırıp bırakıyorlar. O mısra: “Bir acep nûr kim güneş pervânesi” mısraıdır. Hocamız da ne vakit Mevlid-i Şerif’ten bahis açılsa, bu mısraı söyler ve överler. “Gönül kimi severse, güzel odur!” demişler. Gönül yârdır; o ki, bu beyti sever, güzel budur öyleyse... Biraz açar mısınız bu mısraı? Öyle bir ışık ki, güneş ona pervâne kesilmiş. Bilirsiniz, bir yerde ışık yanarsa, hemen kelebekler etrafında uçmaya başlar. Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- yaşadığı dünyaya öyle bir ışık saçıyor ki, güneş, dünyanın etrafında dönmekten kendini alamıyor. Tabiî burada belirtmek gerek, o zamanki astronomi bilgilerine göre dünya, güneş etrafında değil; güneş, dünya etrafında dönüyor. Bu edebî bir sanat, hüsn-i ta’lil deniyor. Bir şeyin sebebini güzel bir şeye bağlamak... Güneş, dünyanın etrafında, Rasûlullâh’ın nuru için dönmektedir diye görüyor muhabbetle bakan gözler… Fakir, bu mısrâya meftun olmakla beraber, bir kısmı daha var ki, baş döndürücü bulurum. Bilirsiniz, Mevlid-i Şerîf, bazı bahirleri, kendi içinde de bölümlere ayrılan, okunması gelenekleşmiş yedi bölümden oluşur: Tevhid Bahri: Cenâb-ı Allâh’ın varlığını, birliğini, kudretini anlatır. O’nu zikretmenin öneminden bahseder. Nûr Bahri: “Nûr-ı Muhammedî”nin önce Hazret-i Âdem’e ve sırasıyla diğer peygamberlere, en son da Peygamber Efendimiz’e naklolunmasını anlatır. Velâdet Bahri: Peygamber Efendimiz’in doğumunu, doğumundan itibaren gelişen olağanüstü hâlleri âdeta sahneler. Merhaba Bahri: Hazret-i Peygamber’in dünyayı teşrîfini müteâkip O’na en güzel şekilde “merhabâ” denilen, O’nun şefâatinin dilendiği bahirdir. Mirac Bahri: Peygamber Efendimiz’in mîrac mûcizesini anlatır. Münâcât Bahri: Cenâb-ı Allâh’a münâcâtı, duâyı ihtivâ eder.. İşte mîraç bahrinde Peygamberimiz’in, Cenâb-ı Hak’la sohbeti anlatılır. Fakir, o kısmı Cemâlullâh hülyâsı ile meşbû, hem de Tevbe Sûresi 128. ayette ifade edilen mânâ ile minnetle dolu olarak okur, dinler yahut hatırlarım... Hele: “Dedi kim mahbub u maksudun benem Sevdiğin can ile mâ’budun benem Gece gündüz durmayıp istediğin N’ola kim görsem cemâlin dediğin” Kısmında bir kibrit çöpü gibi yanarak kıvrılır rûhum... Peygamber Efendimiz’in Cenâb-ı Hakk’a olan muhabbetini nasıl güzel ifade ediyor!.. Mahbub, maksud, can ile sevilen mâbud; her an cemâli arzulanan... Ru’yet-i Hak ve sohbet-i Rahmân’ı anlattığı bu bölüm, ancak ve ancak gönül feyziyle kaleme alınabilir. Allah, Süleyman Çelebi Hazretleri’nden râzı olsun… Her namazda okuduğumuz “ettehıyyatü”de miraç neş’esini duymaya âşinâ yürekler için Mevlid-i Şerif’in mîrâç bahri, apayrı bir feyz ve şevk imkânı oluyordur. Şimdi onu uzun uzun şerh etmeyelim de müdakkik gönüllere havâle edelim, Allâh’ın izniyle… “Ettehıyyâtü”nün coşkusunu “salli” ve “bârik” duâlarıyla teskîn eden Cenâb-ı Hak, ne yücedir!.. Toplumumuzda her vesîleyle Mevlîd-i Şerîf okunmakta… Bu konuda neler söylemek istersiniz? Eskiden bazı kitapların kütüphanelerde bulunması bereket kabul edilirmiş. Kur’ân-ı Kerîm, Mesnevî, Fuzûlî Dîvânı, Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi, Hazret-i Ali’nin cenklerini anlatan cenknâmeler, İmâm Rabbânî Hazretleri’nin Mektûbât’ı, Hâfız Dîvânı... Köy odalarında da bu kitaplar okunur, büyük-küçük herkes sessizce, tefekkürle dinlermiş. Bir de Mevlid’den beslenirmiş onların kalpleri… Yahya Kemal’e: “-Üstad, bu millet nasıl Viyana’ya kadar gitti?” diye sorulunca: “-Pilâv yiyerek ve Mesnevî okuyarak!..” cevabını vermiş. Bana sorarsanız: “-Bir de mevlid dinleyerek!..” diye eklerim âcizâne… Okunsun, dinlensin… Kimin nerede, hangi zamanda, ne şekilde feyz alacağını nasıl bilebiliriz ki? İmkânlar çoğalsın ki, ihtimaller artsın. Peygamber Efendimiz’in yâdı ile şereflenmiş çok şiir var, ama böylesi berekete mazhar olmuş olanı yok!.. O bereketten hisse almanın peşinde olmak lâzım!.. Muhabbeti arttıracak her vesîleye ihtiyacımız var, şu kupkuru zamanda. Mevlîd-i Şerîf okunmaya başladı mı, hangimiz tesiri altına girivermeyiz? Hele ehli olan dillerle, aşk ile okunursa... “Söyleşürken Cebrâil ile kelâm” diye başladılar mı hangimizin kalbi titremez?! Son olarak… Ka’b bin Züheyr, Kasîde-i Bürde’yi söylemiş, hem affedilmiş, hem taltif buyrulmuş Peygamberimiz tarafından… İmâm Bûsirî, Kasîde-i Bür’e’yi yazmış, hem şifa bulmuş, hem taltif görmüş!.. Peki, bu kadar değerli bir na’t yazan Süleyman Çelebi’ye ne olmuş diye sormayacak mısınız? Doğru, gerçekten ona da böylesi bir ikram olmuş mu? Af ve şifâ kısmını bilemeyiz, ama taltif kısmı zâhirdir. İslâmî Edebiyat’ın pek çok na’ti vardır, ama hiçbiri böylesine bilinip paylaşılmamıştır. Bu feyz ve sonsuzluk, ancak Hüseyin Vassaf Efendi’nin dediği gibi “feyz-i celîl-i Muhammedî” ile olur; Peygamberimiz ridâsını bu sefer, şâire değil şiire, “Vesîletü’n-Necat”a bağışlamıştır zannımca... (kalanı şebnem dergisinde..)

vusl-at

2009-03-20T00:48:00.003+02:00

ey müezzin gel cenazem üzre feryad kıl öldüğümden yari agah eyle ruhum şad kıl (aşkî) yar, "nerelerdesin" demiş, bu söze kurban olmaz mı yaran? "ortalarda görünmüyorsun?.." demiş, zahir olmaz mı her bir zerremiz? "duydum" demiş, "mesnevi okumaya başlamışsın.. Allah feyzini arttırsın." coşup taşmaz mı acizlerin feyz "arkları"?..

esma-i Nebî üzerine...

2007-12-19T17:54:00.000+02:00

anket sonuçları üzerine yazacak kadar bile vaktim yok esasında ama kaçamak yaptım hayattan :) Peygamber efendimizin isimleri arasında beni en çok şaşırtanı "iklil" olmuştu. kız ismi olarak bilirdim öncesinde... delail-i hayrat isimli salavat kitabının başında esma-i Nebi kısmında "iklil sallallahu aleyhi ve sellem" olarak geçiyor, ne harika! iklil: baş tacı... ayın o ilk, en ince hali... bi de hurmanın içindeki ince iplik... incelikler ve incelikliler peygamberi olan Efendimize çok yakışıyor bu yüzden... selam ve salat ona olsun sonsuza kadar! belki duymayanlar vardır diye anketi iklil üzerine yaptım aslında... bir kişi bile yeni öğrenmiş olsa benim için nasiptir...

Anket sonuçları üzerine...

2007-11-09T16:37:00.000+02:00

otuz gün çabucak geçti ve blogumuzun ilk anketi sonuçlandı. Aziz ne anlama geliyor olabilir sizce demiştim. benim için çok şaşırtıcı olan bir öğrenişi sizinle paylaşmak içindi bu anket, bir vesile olsun istedim. şerefli, değerli, yüce Aziz'in herkesçe bilinen anlamı. fakat tevbe suresinde Peygamberimiz "aziz" olarak tavsif ediliyor. bir mealde karşılaştım bununla, genellikle bildiğimiz anlamda tercüme edilmiş. farklılık nerden kaynaklanıyor acaba diye araştırınca bu güzel keşif gerçekleşti çok şükür ki... tevbe suresi 128: "size kendi içinizden öyle bir peygamber gelmiştir ki sıkıntıya uğramanız ona ağır gelir, size çok düşkün, müminlere karşı çok merhametli ve şefkatlidir o." buyuruluyor. arapça metninde "leqad câekum rasûlün min enfüsiküm azîzun aleyhi mâ anittüm..." diye geçiyor, 'durak' enfüsiküm'den sonraya konursa mana bizim bildiğimiz gibi ama durak aziz'den sonraya konursa bu sefer mana "size kendi içinizden öyle aziz bir peygamber gelmiştir ki size gelen sıkıntılar ona da gelir" oluyor. arapça bir sözlükten (sözlük okumanın faydası işte) bakınca gördüm ki aziz kelimesi "alâ" harf-i cerri ile birlikte kullanılırsa "zor, ağır" anlamına geliyor... dolayısıyla ankete "hepsi" diyerek cevap veren 5 kişi doğru cevap vermiş oldular, tebrikler!

gül damlası

2007-10-30T00:03:00.000+02:00

-gül(süm)'ümüze-

“Ruhum sana âşık sana hayrandır Efendim

Bir ben değil âlem sana kurbandır Efendim”

Ruhlar arasında en kâmil, istîdâdı en geniş ruh Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz'in rûh-u şerîfleri. Bunu herkes biliyor da o ruha hayran olmak, her sıradan ruhun vasfı olamıyor. O'nun ruhuna yakın bir ruh anlıyor, O'nun güzelliğini; o kemâlâtı, ancak kemâlât mertebelerinde yol almış olanlar tahmin edebiliyor. Âfâkta, “Ne kadar iyi anlatırsan anlat, senin anlattığın karşındakinin anladığı kadardır.” diye özetlenen istîdat ve birikim hakîkati; enfüste “Ne kadar iyi bakarsan bak, ancak bildiğin kadar görebilirsin.” sözüyle, evet, daha bir ye's yükleniyor, insanın elini ayağını bağlıyor, ama bir yönüyle de kışkırtıcı oluyor; insanı meraka düşürüyor, etrafını yoklamaya, iyi okumalar yapmaya sürüklüyor. Âşık, önce kendi kurbanlığını farkediyor, sonra âlemin kurbanlığına açılıyor gözü. Âşık olmak hayranlıkla kolkola yürüyor âlem-i dilde; aşk, perdeleri kaldırıyor yavaşça, tahavvül ediyor aradaki nesneler; şâhit oldukça hayran oluyor âşık, öylesine güzelleşiyor Dildâr. Kim ki, kusur görüyor, hâşâ; kim ki, güzelliğe vakıf olamıyor, o, mecaz kaydında kıvransın dursun! Âlemle kendi arasındaki bağı gören, zaten kurban! Bu hayranlıkta şaşkınlık yok, beğeni var; bu aşkta çılgınlık yok, akl-ı küll ile mezcoluş var; bu kurban oluşta yokluk ve siliniş yok, denge ve istikamet var. Mecaz ile hakîkat arasındaki o müthiş, o baş döndürücü fark var burda!..

Allâhümme salli alâ rûhi seyyidinâ Muhammedin fi'l-ervâh
Allâhümme salli alâ cesedi seyyidinâ Muhammedin fi'l-ecsâd
Allâhümme ebliğ rûha seyyidinâ Muhammedin minnâ tahıyyeten ve selâmâ

(Allâh'ım, ruhlar arasında Hazret-i Muhammed'in ruhuna salât eyle;
Allâh'ım, bedenler arasında Hazret-i Muhammed'in bedenine salât eyle;
Allâh'ım, Hazret-i Muhammed'in ruhuna bizden tahıyye ve selam ulaştır.)

“Ecrâm u felek levh u kalem mest-i nigâhın
Dîdârına müştâk ulu Yezdân'dır Efendim”

“Ecrâm u felek”, “ecrâm-ı felek” olsaydı nefis bir manzara ortaya çıkacaktı: Evrendeki yıldızlar, gezegenler, güneşler, galaksiler, samanyolu ve diğer gök cisimleri senin bakışının sarhoşları. Bakmışsın… Göğe bakmayı severmiş Allâh'ın Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem-.
“Ecrâm ve felek” olsa da güzel, cansız varlıklar ve bütün hey'etiyle gökyüzü… Belki budur kastedilen. Belki de Miraç hâdisesine telmih vardır. Mîrâç'taki o derin ve heyecanlı bakış, o Allah'ı görmüş bakış dolayısıyla sarhoşa dönmüştür felekler, göğün ve yerin cansız varlıkları… Levh ve kalem Allah'ın gizli âlemleri; belki Habîb-i Edîb'e mahrem oluşuna, belki yine Mîrâç'ta verilen gaybî haberlere telmih… Ecrâm ve felek, levh ve kalem senin bakışlarının mesti. O yakıcı, o güzel, o ulvî nazarlara muhâtap olunca olgunlaşıyor meyveler, çiçekler açıyor, sular coşuyor, ağaçlar dile geliyor, iyi oluyor sînedeki dâğlar, kalpteki yaralar… Eşya da bir hoş oluyor demek ki… (Bizim gelişi güzel konuşup “bi hoş oldum” deyiverdiğimiz zamanlar “Allah bî-hûş(deli) etmesin dostum” diyen sevgili dost, akıl ile hoşnutluk arasındaki ters orantı belli bir mertebededir umarım, umarım akl-ı külle yaklaştıkça, akleden hoş olur…)

“Gel Habîbim sana âşık olmuşum
Cümle halkı sana bende kılmışım”

Süleyman Çelebi, Rahman'la o ilk karşılaşmayı ne etkileyici anlatır. Yeniden okumak lâzım Vesîletü'n-Necât'ı, kurtuluş vesîlesi olsun niyetiyle mecazın ellerinden… “Allah'ın âşık oluşu bizim âşık oluşumuz gibi değildir.” diye düzeltiyor ezberimizi âlimler, O kendi şânınca sever, sevişi bizim sevgimize benzemez. Buradaki dîdâra müştâk oluş, yüzünü özleyiş de böyle; Allah'a yaraşır ve bizim idrakimizin ancak “rahmet” manasında anlayabildiği bir iştiyâk-ı dîdâr-ı Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem-.

“Keşefe'd-dücâ bi cemâlihî
Sallû aleyhi ve âlihî” 1

(Sultanahmet camiindeki büyük levhada yazar bu beyit, talik ile. “Cemâli ile karanlıkları aydınlattı, ona ve âline salat edin!” Yakışıyor mavi çinilere bu aydınlık salât…)

“Mahşerde nebîler bile Senden meded ister
Rahmet diyen alemlere, Rahmândır Efendim”

Hazret-i Peygambere en yakışan övgü budur, övgüler arasında: Âlemlere rahmet... Rahman'ın perestiji... Âlemler... Biz kendi günahkâr çizgilerimize bakıp, rahmet rengini sadece negatif âlemlere münhasır kılarız. Nebîlere bile rahmeti “nasip” olan rahmet pınarıdır, “Benim Efendim!..”

Allahümme salli alâ men kâne izâ meşâ fi'l-berri'l-eqferi tealleqati'l-vuhuşu bi ezyâlih.

Allah'ım, boş sahralarda yürüdüğü zaman vahşi hayvanların eteğine yapıştığı zat'a salat eyle

Dolu sahralarda eteklerine yapışanlar nebîler... Mahşer karmaşasında, herkesin iplik iplik çözüldüğü demde renkleri bir araya getiren tayf kılıyor, Rahman onu… Prizma kılıyor. Varlık, onun hatırına neş'et etmiş ya, hesapta da onun ağırlığı var; onun şefkati, onda tecellî eden Rahman'ın şefkati ... “Bir yeşil sancaklı sultan geliyor.” diye başladı ilâhîsine eski bir kitaptan, eski bir derviş...

* * *

“Gülü an, kokusu gelsin” demiş atalar; Âdem, Nûh, İbrâhîm, Mûsâ ve Îsâ peygamberleri –aleyhimüsselâm- analım; gülistân-ı nübüvvetin müstesnâ çiçekleri onlar, kokuları gelsin karanfilce, hanımelince, sümbülce, adını bilmediğimiz çiçeklerce… Mahşer karmaşasında kendilerine gelenleri önlerine katıp huzûr-u Nebî'ye gelen Peygamberân-ı İzâm hazerâtına Şeyh Gâlip'le cevap:

“Destûr-ı şefâatle senindir yine meydân
Sen Ahmed ü Mahmûd u Muhammed'sin efendim
Hak'tan bize sultan-ı müeyyedsin efendim”

Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve Âdeme ve Nûhin ve İbrâhîme ve Mûsâ ve Îsâ ve mâ beynehüm mine'n-nebiyyîne ve'l-mürselîn. Salavâtullâhi ve selâmuhû aleyhim ecmaîn.

(Allah'ım; Hazret-i Muhammed'e, Âdem, Nûh, İbrâhîm, Mûsâ, Îsâ ve onların arasındaki nebî ve rasûllere salât eyle. Allah'ın salât ve selâmı hepsinin üzerine olsun.)

“Kıtmîr'iniz ey Şâh-ı Rusül kovma kapından
Âsîlere lütfun yüce fermandır Efendim”

Ashâb-ı Kehf... Bir grup gencin dinlerini korumak için bir mağaraya sığınmaları ve uyutulmaları asırlarca... Zümer sûresinde diyor ya Cenâb-ı Hak, “Allah'ın arzı geniştir.” diye… O kadar geniş ki, boyut farkı kalkıyor da zamanlar aşılıyor hiç farkedilmeden... Öyle bir vüs'ate sahip olanın uğruna girilen mağaralarda korku yok, inbisat var… İnsan kuyuya düşer Yûsuf'la –aleyhisselam- yetişir Kur'ân, mağaraya saklanır Kehf ashâbı ile. Kelâmın kudreti ile Cenab-ı Hak imdad eder kullarına. Zaman ve mekânın daraldığı dünyaların sahiplerine, kıtmîrce kapılanılması salık verilen Sultan, vasıfsız, hatta kötü vasıflara sahip ümmeti için de rahmet sebebi. O'nu yaratana, onda zâhir olan tecellîye binlerce şükür!

“Tâ arşa çıkar her gece âşıkların âhı
Meth eyleyen ahlâkını Kur'ân'dır Efendim”

Methini Kur'ân'ın yaptığı zâta yakışan âşıkları vardır da, geceleri iç yangınlarından tutuştururlar arşın kandillerini. Ümmetinin üzerine titreyen Rasûl'ün evlatları, ümmetin sıkıntılarına devâ arar gecelerde, arşın sokaklarında, yıldızlarının altında. Değil mi ki Rahman: “Sıkıntıya düşmeniz O'na ağır gelir.” demiştir, sevdâlıları o ağırlığın altına yüreklerini koyarlar. Gece karanlığını andıran zifiri musibet zamanında, zifiri günah çağında, gaflet yorganının altında ter içindeyken sıkıntıya düşmüş ümmet.

Allâhümme ya Münzile'l-Kur'ân, fehhimnâ esrâra'l-Kur'ân, mâ dâme'l-kamerân, ve salli ve sellim alâ men enzelte aleyhi'l-Kur'âne ve alâ âlihî ve sahbihî ecmaîn .

(Ey Kur'ân'ı indiren Allâh'ım, Kur'ân hakkı için, ay ve güneş döndükçe bize Kur'ân'ın sırlarını öğret ve kendisine Kur'ân'ı indirdiğin zâta, onun tüm âl ve ashâbına salât ve selâm eyle.) 2

“Aşkınla buhurdan gibi tütmekte bu kalbim
Sensiz bana cennet bile hicrândır Efendim”

Nûr ismine mazhar olmakta güneş ile ateş böceği arasındaki istidad farkı… Gül tecellîsine mazhar oluşta gül suyu ile bir bahçe arasındaki fark… Gül damlası derken neyi murad etmiştir “Yârim gül damlası” diyen? Küçük bir gül mü? Gülden bir parça mı? Güle benzer bir şey mi? Haydi biz atalara uyarak Gül deyince salavât getirelim.

“Gerçek âşık çevresine sevgilinin kokusunu yayan bir buhurdandır.” 3

Bu târife göre gül damlası olmak nasıl bir şey tasavvur edebiliyor musunuz? Hem gülün kokusunu yayacak kadar onda fânî, kendinden fâriğ; hem de gülün kokusunu yaymak fonsiyonuna sahip bir buhurdan olmakla ondan ayrı, kendine has… Hazret-i Ebû Bekir, Hazret-i Ömer, Hazret-i Osman ve Hazret-i Ali'nin -radıyallâhu anhüm- sünnete ittibâ husûsundaki muvaffakiyetleri ve kendileri olmaktaki örneklikleri. Dördü de Gül'den bir damla; birisi beyaz, birisi kırmızı, biri pembe, biri sarı gül… Cenab-ı Hakk'ın onlarda tecellî eden kudreti… Öyle ya, Allâh güneşe Nûr ismiyle tecellî ederken kudretini gösteriyor, ateş böceğine tecellî ederken sanatını. Sahabenin bu muazzam zatlarında tecellî eden “gül” ismi kudret ile görünüyor. Karıncalarda sanat, mikro alem ve çokluk; filde kudret, makro alem ve azlık… Sahabe bu bakımdan kudret-i ilâhî nişânesi, bahçeleri süsleyen çiçeklerden bir gül olmak ise çokluğuna binâen sanat-ı ilâhîden münbit, müncelî… Bir yanda bütün çiçeklerin umûmî adı olan gül, bir yanda husûsiyetle bir çiçeğin adı, öte yanda Âlemlerin Rabbi'nin Habibi, son peygamber, Hazret-i Muhammed -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimizin (bir âidiyet oluşsun diye illâki kelime sonuna birinci çoğul şahıs iyelik eki koyuyorum.) müslüman Türk milleti tarafından verilen sıfatı… Üç ayrı gül tecellisi, üç ayrı âlem…

* * *

Ben işte o üçüncü tecellînin peşindeyim şimdi. Kendi adıma oluşu dolaylı yoldan, asıl içimdeki kudret ve sanat karışımı çiçeğin nasibine açtım ellerimi. Bir gül damlası diliyorum Âlemlerin Rabbi'nden. Azamet ve kudret sahibi, Vehhâb ve Kerîm olan Allah'tan… Hüznüme kattığım sevgili gönülleri sürûruma da ortak etmek için bir yazı yazmak niyetinde idim başından beri; şimdi o sözlere en çok yakışan isimle burdayım…
Geçen yıl Hazret-i Peygamber'in sevgili oğlu İbrâhîm'i kaybına muttalî olmuştum, benzer bir tecellî ile; muhtereme Mâriye -radıyallahu anhâ- validemize ithâfen yazmıştım “Allah'ım Diyorum” isimli yazımı... Şimdi cümle seyyidlerin ve şeriflerin annesi, Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- ailesinin güzel kaynağı Hatice -radıyallahu anhâ- vâlidemize dönük yüzüm. Bu kez bir meserret yazısı yazmak niyetim çünkü…
Bir cennet çiçeğine sahip olmak güzel, hem bunca acısını çektikten sonra bir başka tatlı. Ama dostlar söyleyin, Hakk'ın tecellîlerini görmek dururken kaskatı bir beden, bir insan, etten kemikten bir kütle görmek yazık edilecek bir şey değil midir? Kucağına verilen bebekte o gül kokusunu almak varken avâmın gaflet ve uzaklık kokusunu almak acı değil mi? Kesret ile boğulmadıysa eğer, bunu en iyi bir anne anlar; hiçbir şekilde müdâhale edemediği bir sürecin sonunda kollarına aldığı minyatür insanı, o melek-sûret yavruyu o, Hak'tan bilmezse kim bilir? Etraf gölge etmese… İnsanlar bozmasa anne kalbinin huşûsunu, araya kesreti koymasalar.
Bu paragraf şöyle olumlu/müsbet hâle getirilse daha hoş olacak: Bir cennet çiçeğine sahip olmak güzel, hem bunca acısını çektikten sonra bir başka tatlı. Hey dostlarım, inşaallâh Hakk'ın yepyeni ve taptaze tecellîlerine şâhit ve mazhar olacağım yakında! Kucağıma verilen bebekte Gül'ün kokusu olsun, avâmın gaflet ve uzaklık kokusu bulaşmasın yavruma… Kesrette boğulmayayım. Hiçbir şekilde müdâhale edemediğim bir sürecin sonunda kollarıma aldığım minyatür insanı, o melek-sûret yavruyu, Hakk'tan bilmek erdemini göstereyim, bu noktaya en yakın insan olarak… Bunca demdir etrafımı saran şefkat ve muhâfaza hâlesi, beni o zaman da yalnız bırakmasın, etrafımdakiler de vahdetin aydınlığından nasiplensin, huşû içersinde olalım cümleten...

* * *

“…Sonsuzun çerağından tutuşturulmuş… arzı da semayı da, doğuyu da batıyı da aşmış, lâhûtî öyle bir ışık, öyle bir kor ki tecellîsi nûr, içi buram buram huzur…” 4

“Doğ kalbime bir lahzacık ey Nûr-ı dilârâ
Nûrun ki gönül derdime dermândır Efendim”

“Mükâfâtı kendisi” olan bir imtihan geçirdim dokuz aydır. Dokuz ay içimde sakladığım tohumu yeryüzüne, hayatın bir köşesine dikme vakti yaklaşırken bir yanda kulluğa verilen adak, diğer yanda ayrılık acısı. Onun vesîlesiyle mazhar olunan tecellîlerden ayrılık… Gelecek de elbet nice güzelliklere sahip; şimdi bir durakta, ârafta durmuş, geçmiş güzel günler için Allah'a şükrediyorum.
“Sizler evlatların birer canlı ok gibi fırlatıldıkları yaylarsınız. Yayı geren, sonsuza açılan yolda kendine bir hedef edinmiştir ve oklarını en uzağa eriştirebilmek için kendi gücüyle sizleri gerer. Yayı gerenin elinde seve seve bükülün. Çünkü oku atan o güç, uzaklaşan okları sevdiği kadar elindeki sağlam yayı da sever.” 5

“Ulvî de senin bağrı yanık âşık-ı zârın
Feryâdı bütün âteş-i sûzândır Efendim” 6

Dâ'afallâhu Teâlâ alâ seyyidinâ Muhammedin dâime salavâtih.

(Allâhu Teâlâ daima Efendimiz Muhammed'e salat ederek O'nun ecrini arttırsın.)

Dipnotlar:1. Sâdi-i Şirâzî, Bostan.
2. Risâle-i Nûr, Mektûbât, 29. Mektup, III. Kısım.
3. Yağmur Dergisi, 2004/1.
4. Yağmur Dergisi, 2004/1.
5. Ermiş, Halil Cibran, s.33.
6. Efendim, Ali Ulvi KURUCU.

Susmak İçin Serenad

2007-10-29T23:56:00.000+02:00

Usulca sokulur derviş, gülün dibine… Susmak güzeldir.
Uzanır yalnız elleri pınara... Susmak güzeldir.
Dokunur bakışları sıdk ile -ezelî- bakışlarına… Susmak güzeldir.
Kirpiklerinde süzülür gün ışığı rengârenk… Susmak güzeldir.
Gözyaşı yükselir, pırıl pırıl aydınlanır gözleri acının… Susmak güzeldir.
Öfkeyle kıvrılan dudaklarına bir bûse kondurur rüzgâr… Susmak güzeldir.
Kervânlar, arabalar, trenler, uçaklar, bir şeyler alır götürür sevgiliyi; elleri asil, başı dimdik, ama yürek alev alev, bir kibrit çöpü gibi kıvrılır… Susmak güzeldir.
Nurlar iner her bereketli toprağa... Vahiy nasıl sularsa gönlü, ilhamlar öylece yeşertir insanın bilge yanını. Artık az önceki, bir önceki insan değildir, ama idrak edemez bunu... “Mal bulmuş mağribi…” Anlaşılmamak bir şeydir yine de; yanlış anlaşılmak ise iyi bir cezâdır emâneti heder edene… Susmak güzeldir.
Gayb bahçelerinden kokular getirir bazen nesîm-i seher, bâd-ı sabâ... Rüyalara girer altın taçlı sultanlar. Bazen kapı açılır, Hızır girer içeri… Her aşk paylaşılmak için sabırsızlanır. Paylaşılınca tükenir bereketi... Ucub ve kibir, riyâ ve varlık hissi sızar pencerelerden… Susmak güzeldir.
Yahya Kemal örnek kişilik tipi çizer. “Şarkın velî çehresi” diye anlatıp durduğu zâtı, câmi kürsüsünde görür bir gün... Hevesle kulak kabartır. Bozulur büyü… Susmak güzeldir.
Nice câzip duruşların, konuşma başlayınca dökülüverir yaldızları… İmaj ve asıl arasındaki dev aynasıdır mükâleme… Susmak güzeldir.
Öfkeyle üzerimize salınan kelimelere karşılık, hangi kelimeyi cepheye sürersen sür yenilecektir iz’an, kabaracaktır öfke... Susmak güzeldir.
Tesellî, birinin acısına söz ile ortak olmakmış Arapça’da; bir anlamı yokmuş acıyla kavrulan bir yürek için… Müvâsât imiş, o anda acısını dindirecek olan her neyse onu sunabilmek, onunla çare olabilmek, devâ bulmak... Bunun için, “Yâ Vâsî”, “Yâ Müvâsî” kıymetli yakarışlardır. Mavinin koyuya çaldığı anlarda… İnsanlar çok ilginç; acı çektiğimizi görürlerse anlamlı-anlamsız pek çok sözle teselliye kalkışırlar, acınızı içine gömüp Allah için susarsanız, canınızı acıtmak, illâ ki, bir feryat duymak için kanırtırlar bağrınızdaki hançeri… Susmak güzeldir.

Susmak güzel. Susmak hayırlı. Susmak dostluk alâmeti, yakınlık ve tanıdıklık işâreti… Yabancıya hâl anlatma sıkleti yok dostların yanında, dost hâlden anlar, dostların yanında rahatça susulur. Sâmi Efendi Hazretleri benim dünyama “susmak sohbetleri” ile girmiştir. Hani o, hâl lisânıyla bazı dostlarına: “-Haydi bir saat susmak sohbeti yapalım.” demiş de başlarını kalplerine eğip bir saat sükût ederlermiş. Susmak güzeldir.

Yanında susabildiğim dostlara şükür!

Yanımda susan dostlara şükür!..

Rahmân’ın sözü sözüne değmiş, Kelîmullah olmuş, Mûsâ -aleyhisselâm-… Deniz ikiye ayrılmış işaret edince… O müthiş mûcizenin vecdi içinde konuşunca karşı yakada, biri: “-Ne güzel konuştun!..” deyivermiş. Susmak güzeldir.Sözden açılmış ilm-i ledün yolculuğunun kapısı: “-Güzel konuştun ya, güzel susmayı da öğren Kelîm’im!” Gemiye binerler, gemi delinir. Çocuk öldürülür. Duvar tamir edilir. Üç tuhaf hadise üç hırçın soru… “-Sen benimle olmaya sabredemezsin mîrim!” Susmak güzeldir…
Derler ki, Mevlânâ Hâlid-i Bağdadî Hazretleri, Hızır makamında, sormamayı başardığı için hâlâ sürmekteymiş yolculukları... Zaman ve mekânın ötesinde, Allâh’ın ilminde… Susmak güzeldir…Zekeriyyâ peygambere -aleyhisselâm-, bir evlâdın anne-baba için en makbul iki sıfatı ile, “cebbâr ve anîd olmamakla muttasıf” Yahya -aleyhisselâm-’ın müjdesi verildiğinde, üç gün “susmak orucu” emredilmişti. Cebr ve inada karşı susmak… Susmak güzeldir.
Îsâ -aleyhisselâm-; Allâh’ın “kelimesi” idi. Doğduğunda Meryem vâlidemize de üç gün “susmak orucu” emredilmişti. Ağır ithamlara karşı kundaktaki bebeği işaret ediyordu. Anne susuyordu, İsâ’sı konuşuyordu. Susmak güzeldir…
Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- ile Hazret-i Ebûbekir -radıyallâhu anh- birlikte iken bir adamın hakâretlerine mâruz kalırlar. Peygamber Efendimiz susar. Hazret-i Ebûbekir -radıyallâhu anh- bir susar, iki susar, üçüncüde dayanamaz cevap verir adama!.. Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’in yüzü değişmiş bir hâlde oradan uzaklaşır. Sıddîk-ı Ekber koşar peşinden, bin telaş! “-Biz susarken bir melek o adama aynen cevap veriyordu. Ama sen konuşunca melek sustu.” Susmak güzeldir…
“Kur’ân okunurken susun ki, merhamet olunasınız!..” buyuruyor Cenâb-ı Hak. Kelime “ensitû”; susmanın en uysal, en kaliteli hâli… Susmakla merhamet arasındaki en güzel köprü Kur’ân sesi. Susmak güzeldir.
Su gibi dingin ve usulca… Su gibi lâtif ve azîz… Susmak güzeldir.

Sessizce gelip oturur derviş, eşiğe. Yüzü tâzîmle yönelir göğe… Sükût kıvrım kıvrım yükselir dergâh-ı hâcâta…
Sevda söze dökülünce perişan…
Muhabbet arz olununca yalın…
Aşk ilan edilince arsız…Susmak güzel…

Yunus Emre başı eşikte… Üveys, Karen’de bir vahada… Hz. Ebûbekir bi’sette, Miraç dönüşünde… Hz. Îsâ, son akşam yemeğinde… Hz. Zekeriyyâ, ağacın içinde… Hz. Ömer b. Hattab diriliş seferinde... Leyla çadırda... Hz. Âişe bekleyişte…Ve bütün “susmak güzellikleri”, şükür size!..

Uysal bir denize dönük yüzümüz, kapattığımız gözlerimizle… Fonda Itrî’nin segâh yürük semâisi… Susmak güzeldir.

Bana Bir Yer Ver Kalbinde Benimdir Diyeyim

2007-10-29T23:36:00.000+02:00

"Bir gece kalsın yanında, dinlensin gönlüm”1

Bir insan taşa benzetilse nasıl olur? Yani: "İpek gibi” deriz, "gül gibi” deriz, "ceylân gibi” deriz... Bir insan için "taş gibi” deyince kalbinin ne denli katı olduğu anlaşılır... Ben, şimdi o müthiş âyet-i kerîmeyi de eklemek istiyorum taşın tedâîleri arasına:"Ama bütün bunlardan sonra kalpleriniz katılaştı, kaya gibi hatta daha da sert oldu. Çünkü unutmayın, öyle kayalar var ki, içinden ırmaklar fışkırır ve öylesi de var ki, yarıldığında içinden su çıkar; bazısı da Allah korkusuyla (yerinden kopup) aşağı yuvarlanır. Allah, yaptıklarınızdan gafil değildir!”2

Bana dokunan asıl benzetme, Hızır -aleyhisselâm-'ın talebelerinden birine verdiği taş örneği: "-Bu taşın neresini görüyorsun? Bu yüzünü... Bütün yönlerini göremiyorsun. Arkasını, sağını, solunu ve içini göremiyorsun. Nasıl görünüyor? Gri, mat, soğuk... Ama kıralım taşı, bak, içinde rengârenk kıvrımlar, çizgiler var. Şaşırtıcı değil mi? Hadiseler de böyledir... Bir sana görünen yönleri vardır, bir de asılları, başka yönleri...” Meşhur Hızır dersi... İnsana, Kur'ân'ı ve hikmeti öğreten Rahmân'ın gönül rızkı...

* * *

Senin hakkında ne çok konuşan var, Rabbim! Senin hakkında ne çok konuşuyoruz! Bilmediğimiz hâlde... En yakınlarımız için bile gün gelip: "Hiç tanımamışım...” dediğimiz hâlde... Kâ'bına varılmaz bir ummânı küçücük yüreğimize tıktığımızı sanarak...İnsanlar birbirini seviyor. İnsanlar birbirini terk ediyor. Terk edilen, edeni özlüyor Rabbim... Hem öyle özlüyor ki, uykusu, rüyası, bakışı, bekleyişi, arayışı, gülüşü, ağlayışı o oluyor. Hep bekliyor, döner ümidiyle, geçmiş güzel günlerin hayâliyle tesellî ve güç bularak, destek alarak bekliyor. Bir gün dönecek...Ve ben günlerdir, aylardır, yıllardır Sen'sizim. Böyle namazdayken de Sen'sizim. Sen'i anlatırken de, anarken de...

Hemen duyduklarım ve okuduklarım hücum ediyor hâlimi izah için... Ben Sen'i çok özledim! İşte o insan taşa benzer ki, üstüne yağmur yağar da suyu, damlası yüreğine sızmaz. Yağmurun güzeli, yüreğe yağandır. Neyleyim camlarımdan süzülüp inen damlayı? Yüreğime sızsa ya...

Seher rüzgârı mahzûn ve yetimce sokuluyor perdelerime. Gece bana hiç görünmeden kayboluyor arka sokaklarımda. Güneşin başı dik, gözleri ufuklarda, küskün bana... Nicedir yüzünü ağartmadım insanlığın!.. Günlerin bereketi yok, sohbetin bereketi yok, yaşamanın bereketi yok... Biraz temizlikte ferahlık var, biraz tebdîl-i mekânda, seyahatte... Her gittiğin yere, kendini de götürdüğün için ne ibadette, ne hizmette, ne gözyaşında incelme ve derinleşme görülüyor.

Ben Sen'i özledim Rabbim!.. Bütün insan yanımla, bütün rûhumla özledim. Zihnimi öyle yüklüyorum ki, uyanıkken, rüyada bile kaçamıyor rûhum nefsimden.

Ben Sen'i özledim Rabbim, diyorum kalbim gözlerime sarılıp ağlıyor hıçkırarak!

Ben Sen'i özledim Rabbim... Sana Âdem'in irfânıyla sığınmayı: "Zalemnâ enfüsenâ: Biz nefsimize zulmettik” demeyi, Nûh'un gemiyi hazırlarken büründüğü hâli (Bir azabı beklemek ne müthiş bir rûh kuvveti ve iman gerektirir; ey depremi bekleyen şehirliler, biz biliyoruz değil mi?!), Davud'un zikrini, Süleyman'ın dengesini, İbrahim'in teslimiyetini, Mûsâ'nın âidiyetini, İsâ'nın merhametini, Cenab-ı Ahmed-i Muhammed Mustafâ'nın muhabbetini... Onların ve sahabe-i kiram hazarâtının, altın silsilenin her bir halkasının Sana lâyık amellerini, hizmetlerini, ibadetlerini, zikirlerini, şükürlerini sunmak mümkün olsaydı biraz...

"Âlemin ortasında, kimsesizliğin sesinde

Buğusunda sabahın”3

Ve ben, rûhum bir an önce sana yükselsin isterdim, böyle garip ve yalnız bu çöllerde... Bana mahkûm... Her şey bir sembol olsa bile aranızda, kulak nefsimse eğer, duymuyor... Seni bütün rûhumla özledim Rabbim!.. Mûsâ peygamber, mukaddes Tûvâ Dağı'na nasıl iştiyakla tırmanıyordu kim bilir?.. Özlemin böylesine can fedâ; neticede vuslat mümkün... Ben de özledim ey bir gün bana: "-Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” diyen Rabbim, özledim...

* * *

Ömer Seyfettin'in Forsa adlı bir hikâyesi vardır. Tüm öykülerinde olduğu gibi bir vurgun taşır içinde... Bir forsa4 öyküsü... En ünlü, en tanınmış Türk gemicilerdendir Memiş Kaptan. Daha yirmi yaşındayken, Cebel-i Tarık Boğazı'nı geçmiş, poyraza doğru haftalarca, aylarca, kenar kıyı görmeden gitmiş, rastgeldiği ıssız adalardan vergiler almış, irili ufaklı donanmaları tek başına hafif gemisiyle yenmiştir. O zamanlar Türkeli'nde nâmı dillere destandır. Padişah bile onu, saraya çağırtmış, serüvenlerini dinlemiştir. Çünkü o, Hızır -aleyhisselâm-'ın gittiği diyarları dolaşmıştır. Öyle denizlere gitmiştir ki, üzerinde dağlardan, adalardan büyük buz parçaları yüzmektedir. Oraları tümüyle başka bir dünyadır. Altı ay gündüz, altı ay gece olmaktadır! Karısını, işte bu, yılı bir büyük günle bir büyük geceden oluşan başka dünyadan almıştır. Gemisi altın, gümüş, inci, elmas, tutsak dolu vatana dönerken deniz ortasında evlenmiş, oğlu Turgut, Çanakkale'yi geçerken doğmuştur. Şimdi ne hâldedirler acaba?

Otuz yaşında, dinç, levent, güçlü bir kahramanken Malta korsanlarının eline düşer Memiş Kaptan. Yirmi yıl onların kadırgalarında kürek çeker. Yirmi yıl iki ayağından rutubetli bir geminin dibine zincirlenmiş bir hâlde yaşar. Ama yirmi yılın yazları, kışları, rüzgârları, fırtınaları, güneşleri onu eritemez. Yalnız abdest alamadığı için üzülür. Hep güneşin doğduğu yanı sol ilerisine alır, gözlerini kıbleye çevirir, beş vakit namazı gizli işaretle yerine getirir. Elli yaşına gelince, korsanlar onu, "Artık iyi kürek çekemez!” diye bir adada satarlar. Efendisi bir çiftçidir. On yıl kuru ekmekle onun yanında çalışır. Allah'a şükreder, artık bacaklarından mıhlı değildir, abdest alabilmektedir. Kıblenin karşısına geçer, unutmadığı âyetlerle namaz kılar, dua eder. Bütün umudu, doğduğu yere, Edremit'e kavuşmaktır. Otuz yıl içinde bir an bile umudunu kesmemiş: "Öldükten sonra dirileceğime nasıl inanıyorsam, elli yıl tutsaklıktan sonra da ülkeme kavuşacağıma öyle inanıyorum!” demiştir. Kırk yıldır, yalnız taht yerinin, İstanbul'un minareleri, ufku, hayalinden hiç silinmemiş, "Bir gemim olsa gözümü kapar, Kabataş'ın önüne demir atarım!” diye düşünmüştür.

Altmış yaşını geçtikten sonra efendisi, onu sözde özgür bırakır. Bu, özgür bırakmak değil sokağa, perişanlığa atmaktır. Yaşlı tutsak, bakımsız bir bağın içinde yıkık bir kulübe bulur. İçine girer. Kimse bir şey demez. Ara sıra kasabaya iner, yaşlılığına acıyanların verdiği ekmek paralarını toplayıp döner. On yıl daha geçer. Artık hiç gücü kalmamıştır. Hem bağ sahibi de artık onu istememektedir. Nereye gidecektir?

Tam o günlerde yaşlı tutsak rüyasında, ağır bir Türk donanmasının limana girdiğini görür. Kasabaya giden yola birkaç bölük asker çıkarmışlardır. Yatağanlar, kalkanlar güneşin yansımasıyla parlamaktadır. Bunlar Türk gemileridir! Kıyıya yanaşmaktadırlar. "Bizimkiler! Bizimkiler!” diye bağırırken uyanır.

Memiş Kaptan, her gece uykusunda, kendisini kurtarmak için birçok geminin pupa yelken geldiğini görmektedir. Tutsak olalı kırk yılı geçmiştir. Kırk yıllık bir rüyadır bu... Türklerin, Türk gemilerinin gelişi.. "Kırk yıl görülen bir rüya yalan olamaz!” demiştir hep. Doğrulur... Limana bakar. Gerçekten, kalenin karşısında bir donanma gelmiştir. Kadırgaların, yelkenlerin, küreklerin biçimine dikkat eder. Sararır. Yüreği hızla çarpmaya başlar. Karaya çıkan bölükler, ellerinde al bayraklar, kaleye doğru ilerlemektedirler. Kırk yıllık bir beklemenin son çabasıyla davranır. Kıyıya doğru koşar, koşar.Kim olduğunu öğrenen leventler onu hemen kaptanın huzuruna çıkarırlar. Büyük sürpriz burada ortaya çıkar işte!

"-Sen, Kaptan Kara Memiş misin?”"

-Evet!

"-Hızır -aleyhisselâm-'ın geçtiği yerlerden geçen sen misin?”

"-Benim.”

"-Aç bakayım sağ kolunu.”

İhtiyar, kaftanın altından kolunu çıkarıp kaptana uzatır. Pazusunda derin bir yara izi vardır. Bu yarayı, gecesi altı ay süren o adadan karısını kaçırırken almıştır. Yara izini gören kaptan, ihtiyarın ellerine sarılır. Öpmeye başlar. Bu, Memiş Kaptan'ın oğlu Turgut'tur!

Lâkin hasret gidermeye vakit yoktur. Hemen karaya çıkıp savaşa katılmak gerekmektedir. Memiş Kaptan'ın da hazırlandığını gören oğlu, babasının ellerini öperek:

"-Vatanını, sevdiklerini göremeden seni tekrar kaybetmeyelim baba!” diye yalvarır. İhtiyar kaptan, kafasını kaldırır, göğsünü kabartır, âdeta gençleşmiş gibidir. Bayrağı işaret eder:

"-Şehit olursam bunu üzerime örtün! Vatan, al bayrağın dalgalandığı yer değil midir?”

***

Özlemini çektiğin şeyin, her gece rüyasını görmek lâzım... Ben her an rüyasındayım. Gerçek olan, Sensizliğimdir... Rabbim, Sen'i özledim...

Hızır -aleyhisselâm-'ın geçtiği yerlerden geçtikten sonra mâneviyât korsanlarının eline esir düşmek... Bir nebze kolay, sabrı ve tesellisi var. Her gece rüyada kurtulduğunu görmek, tam kırk yıl... Sonra Mevlâ, evlâdını göndersin seni kurtarmaya. Arkanda bir evlât, bir eser, bir iz bırakmışsan... Ya hiç yol iz bilmiyorsan, ya hiç işe yarar bir amelin olmamışsa... Yine de korsanların elindeysen? Kırk yıl, dünya gemisinde kürek çekmek, ayakları zincirli, prangalı, sevmediğin bir şeyin ilerlemesine yardım etmek; rüyasızlık, kurtuluşsuzluk... Rabbim, Sen'i özledim ben!

Benim bir yanımda bu ihtiyar forsa var. Umudu temsil ediyor... Yüzakı'ndan öğrendiğim o harika tarifle: "Hedefler ne olursa olsun onlara ulaşmak için gerekli irade ve yönteme sahip olduğumuz inancı var.”5

İblis, Arapça'da "umutsuz” demekmiş...

İnsan; bir yanı toprak, bir yanı ilâhî bir nefha... Âdem -aleyhisselâm-, toprak sert ve zorludur diye çiftçiliği Kâbil'e vermiş; hayvanlar hassastır ve yumuşaklık ister diye hayvancılığı Hâbil'e... Umut zor... Güneş, hava, su, başka tesirler altındaki bir forsa ve onun toprak yanı umut... Sanılanın aksine, cemâl ile celâl kesin çizgilerle ayrılmış mıdır? Kıvrım kıvrım celâl içinde cemâl, cemâl yüzünde celâl... Bir yanımda ise Kutadgu Bilig'deki6 Aytoldı...

Geceleri rüyasında, kırlarda yelelerini savurduğunu gören atlar gibi nefsim... Eğitilmeye muhtaç... "Atlara fısıldayan”7lardan biri lâzım...

"Bu Aytoldı üzülüp çok ağladı

Başını göğe çevirdi, dedi:

Ey Rabbim, men senden özge tanrı bilmedim!”8

Ben böğrümde, tam da sol yanımda yumru bir taş taşıyorum nicedir. İçinden kaynayıp kaynayıp taşan gözyaşlarına mukâvemetsiz, rûhunda Rahmânî bir sır taşıyan donuk, gri, soğuk bir taş... Nicedir yuvarlanıp gidecek bir uçurumdan... Ama korkundan değil Rabbim: Hasretinden!..

Ve ben, Sen'i çok özledim!.. Her gece koynumda taşıdığım ipek bir mendili çıkarıp koklar gibi kalbimi çıkarıp öpüyorum ben... Özleminle dolu ya, ırmaklar fışkırıyor gözlerimden; kalbim ortasından ikiye ayrılıyor; gökkuşağına dönüşüyor hislerim... O kapıdan rûhuma kaçıyorum her gece... "Ve nefehnâ”ya bir pencere açılıyor; dolunay, âyine oluyor vechine... Ne yana baksam, evet, Sen oluyorsun sanıyorum, avunuyorum hayalin ile... Güneş hüsranıma doğuyor her sabah. Rabbim, Sen'i çok özledim!

Yâ Rabbi, Sen'i zikir, Sen'i tefekkür, Sana şükür ve Sana güzelce ibadet etmek için bize yardım et... Kulluğun, ki tadına doyulmaz, bizi o nîmetten mahrum eyleme bir ömür...

Kulluğun, ki özlemimin zirvesidir; bana, Sana ulaştığım bir yol bağışla fıtratımdan...

"Müsta'id kıl yoğ ise isti'dâdım.”9

1 Tanrı Misafiri, Söz : Fikret Şeneş, Müzik : Rahbani Brothers.

2 (Âl-i İmran, 74) "Kayalardan ırmakların fışkırması” veya "suyun çıkması” benzetmesi, tam aksini, yani, kuraklığı ve cansızlığı tasvir eder ve böylece Kur'an'ın, İsrailoğulları'na yönelttiği rûhî çoraklık ithamına bir atıfta bulunur.” (Kur'ân Mesajı, Muhammed Esed)

3 Adam Gibi.

4 Forsa: Gemilerde kürek çeken tutsak veya hükümlü kimse.

5 Yüzakı Dergisi, "Duyguları ve Kendimizi Yönetmek”, Turgay Şirin, Temmuz 2006, sayı: 17, s. 38.

6 Kutadgu Bilig: Yusuf Has Hacip'in, Karahanlı Türkçesiyle (Hakaniye Türkçesi), aruz vezninin "feûlün feûlün feûlün feûl” kalıbında yazılmış mesnevisidir. 6645 beyitten oluşur. Siyasetname nitelikleri taşıyan bir öğüt; din, mitoloji, felsefe, aile düzeni, ahlak, devlet ve saray örgütü, ordu, gelenek ve görenek, tarım, hayvancılık, el sanatları vb. konularda bilgilerin yer aldığı bir kaynak niteliğindedir. Bunların içinde pek çok sözün kaynağının hadislere dayanması, esere ayrı bir değer katar ve ilk İslâmî Türk eseri olan Kutadgu Bilig değerler bakımından İslâmiyet'e dayanır. Böylece eser, dünyâ ve âhiret saâdetinin ancak bu şekilde bulunacağı fikrini işler. Yûsuf Has Hacip, bu yönü ile ilk Türk eğitimcilerindendir. Zâten Kutadgu Bilig "dünyâ ve âhiret saâdetini gösteren bilgi” demektir. 11. yüzyılın başlarında Balasagun'da doğmuş olan Yusuf Has Hâcib, asil bir aileye mensuptur. Balasagun'da yazmaya başladığı Kutadgu Bilig'i (Mutluluk Bilgisi) 1069 yılında Kaşgar'da tamamlayarak Karahanlı hakanlarından Ebû Ali Hasan bin Süleyman Arslan Hakan'a sunmuştur.

7 Robert Redford'un "Atlara Fısıldayan Adam” filminden mülhem.

8 "Ey Rabbim, ben, senden başka ilah tanımadım!”

9 Şeyh Gâlib. "Kabiliyetim yok ise kabiliyet lutfet”

Yağmur Uykusu

2007-10-10T00:22:00.000+03:00

"Yağmur duasına çıksaydık dostlar

Bulutlar yarılır gökler açardı

Şimdi ne ihtimal ne de imkan var

Göğe hükmetmekten kolay ne vardı

Yağmur duasına çıksaydık dostlar”1

"Muhabbet olmasa, ilmin kârı, kahırdan başka nedir ki?”Kimin sözüydü bu; hangi nur yüzlü, hangi gök gözlü erenin sözüydü? Çocukluğumun boş yollarını, ıssız sokaklarını, yüksek dağ başlarını dolduran hangi erenin sözü?

İlmin kârı... Kârı, kahır olmasın diye ilme muhabbet...

"Sedd-i reh olur ateş-i aşk ehl-i vücûda

Cibrîl-i hired sidre-i kurbette zebundur"2

Aşk ateşi, varlık ehline yol engeli olur. Nitekim akıl Cibril'i, yakınlık Sidre'sinde zayıf, güçsüz ve âcizdir.

Özetle: Sadece akıl, Allâh'a ulaşmak için yeterli değildir.Aşkın bahsi güzel, tatlı... Muhabbetten söz açmak keyif veriyor. Ne kadar konuşsak bu hususta az geliyor, merak uyandırıyor aşk mevzuu insanlar arasında. Aşk kitapları yok satıyor. Aşksız bir gün geçmiyor kâinatta. Şâire:

"Keşke sevdiğimi sevse kamu halk-ı cihan

Sözümüz her dâim kıssa-i cânân olsa"3

dedirtecek kadar...

"Yanarım...” demişti sidre-i müntehâda Cebrâil aleyhisselâm, "...bir adım daha atarsam yanarım.” Peygamber Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem-, oradan öteye geçtiğinde zaman ve mekândan münezzeh, sesten ve şekilden âzâde, Rabbi ile görüşmüştü. İşte yakınlık... İşte kurbet makamı. Oraya yalnız muhabbetle erilirmiş.

"Çün geçti felekleri

Hak dedi ki gel beri

Kaldırdım perdeleri

Böyle cemâlime bak"4

Allâh'a giden pek çok yoldan, en kısa ve kolay olanı imiş muhabbet... İbâdet, hizmet, riyâzat, zikir, tefekkür, ilim; tüm bu metotları içine alan, hem en kapsamlı, hem de en sühûletli yol imiş. Allâh'ı sevince, tabiî olarak şevkle ibadet edermiş mü'min. O'nun aşkına hizmet edecek yer ararmış, "Yeryüzündekilere merhamet edin ki, göktekiler de size merhamet etsinler.” düsturunca şefkatle bakarmış etrafına... Yemek-içmek istemezmiş canı, bunca aç-açık varken; yemez yedirir, giymez giydirirmiş Yaratan'ın kullarını... Daima Rabbini düşünür, O'nunla yaşarmış her ânını... O'nu daha iyi tanımak, mârifete ermek için çabalarmış, Rabbi de ona «ilm-i ledün» lutfedermiş...

"Gamzen oklarıyla ölmek hâb-ı bârândır bana"5

«Gamze» çok ilginç bir kelime... Biz, bazı insanların yanaklarında, özellikle güldükleri zaman beliren çizgilere «gamze» diyoruz. Ama eski edebiyatta gamze, sevgilinin keskin bakışlarına deniyor. Sevgili, öyle bakınca kaş altından, âşığın bağrını dilhûn ediyor, "can telef ediyor”, ok gibi batıyor yüreğine o bakışlar; ama âşık bu hâlden memnun, sevgili baktı ya, gözleri yüzüne değdi ya, bakışları yüzüne serpildi ya, varsın ok gibi, kılıç gibi, hançer gibi olsun, varsın, âşık can versin o bakışlar altında... Bu hâli, yağmur yağarken varılan tatlı uykulara benzetmiş şair: "Senin o, ok gibi sivri ve keskin bakışların ile ölmek, yağmur uykusuna varmak gibidir benim için” demiş.

Öyle tatlıymış... Muhabbetin zorlukları bile muhibbâna yağ ile bal olurmuş.Herkes bu noktaya geliyor bir gün, aşk ile akıl arasında bırakılıyor ve çok az insan, aşkı seçiyor. Aşkın gerçek hayatta karşılığı yok. Realitede ağlayarak namaz kılmanın devamı yok, aç kalınca, darda kalınca gelmeyen yardımı bekleyen biri için tevekkülün mânâsı yok!.. Kanırta kanırta içimizde dönen bir bıçak gibi imtihanlar, kabzasında kimin elinin olduğunu öğrenende dehşet!.. Aşk nerde peki? Sevgilinin dudağının kıvrımında, gülen gözlerinde, ellerinin güvercin sokuluşunda, saçlarının kokusunda, bir çift tatlı sözünde... Öyle mi?

"Ben aşkı bir üveyikten satın aldım"6

diyen şâir karşılığında ne vermişti?

"Açken, yorgunken, uykusuzken...” demişti bir yakın, "bir insanın ahlâkı bu üç hâlde ortaya çıkar; sadece sosyal hayatını bildiğim birinin huyuna dair şahitlik edemem."

Açken... Yorgunken... Uykusuzken... Açım, beni doyur; yorgunum, dinleneyim; uykusuzum, uyuyayım; aralarda ise seni seviyorum elbet... "Ey örtülere bürünüp yatan, kalk ve korkut!” hitabı gelene dek!... Ey Settar olan Allah'ım, beni ört... Acziyet içinde kıvranırken muhabbetle dirilmek, takat bulmak, ayağa kalkmak... Ah korku, muhabbetin en güçlü hâli!

"Aşk korkudur diyorlar, nasıl olur?” diyene, "Evet,” demişti Hak dostu, "Kaybetme korkusu...” Mecâzın sınırı buraya kadar...

"Canım hâriç, her şeyden çok seviyorum.” diyen Hazret-i Ömer'e, "Olmadı yâ Ömer, beni canından da fazla sevmedikçe...” demişti Allâh'ın Habîbi -sallallâhu aleyhi ve sellem-... Mecâzın sınırı burası... Canından da çok sevmek... Açken de, uykusuzken de, yorgunken de sevmek... Gözünü onunla kapatmak, gözünü açmadan onu hissetmek, ondan uykuya, uykudan ona geçmek âdet; yemeyi unutmak, onun varlığı ile doymak... Adrenalin aşktan güçlü mü yani, ne denli koşsa yorulmazmış âşık; konsantrasyondan zayıf mı yani muhabbet, bebekler el ve ayaklarını o kadar uzun süre sallayabiliyorlar ki... Mecazdan kurtulmadan bu eşiği aşana ateş mâni olacak, Allah «el-Mâni'» ismi ile tecellî edecek de... Korku ibâdetinin vakti girmeden örtülerinden sıyrılanlar «Settar» ismi ile perdelenecek... Sidrenin, bir ağacın altına kadar geliyor herkes, oradan öteye yalnız muhibbâna izin var. Yanmaya alışmış olana, ateşin güllerine dokunmayan bir ateş ötesi. Bâtılı, sahteyi, eksiği, kusurluyu, varlığı, liyâkatsizliği tanıyan ve yakan bir ateş...

"Şîrler pençe-i kahrımda olurken lerzân

Beni bir gözleri âhûya zebun etti felek"7

sözünü koca sultan cılız bir câriyeye mi söyledi yani?

"Seni düşündüm dün akşam yine

Sonsuz bir umut doldu içime

Bir de kendimi düşündüm sonra

Bir garip duygu çöktü omzuma"8

dendiğinde söz, uzay boşluğunu aşıp kime ulaşıyordu?

"Sever isen güzeli sev

Çekme çirkin kahrını"9

Be hey gâfil! Öyle mi? Varsa sevmek istîdadın, onu niçin zâyî ediyorsun? Sevdikçe sevilecek, sevildikçe sevilecek bir Cemîl-i lem-yezel, bir Lâtîf-i lâ-yezâl'e akıtsana içinin ırmaklarını... Karışsana ummâna, çöllerde kuruyup kalmasana...

"Âfitâb-ı hüsn-i hûbân âkıbet eyler ufûl

Ben muhibb-i lâ-yezal'im lâ uhibbu'l-âfilîn"10 desene ceddin İbrahim -aleyhisselâm-'a uyup...

Öyle mi? Kolay mı bu kadar? Yap deyince hemen yapıvermek mümkün olsaydı keşke...

"Yar yüreğim yar, yarabilirsen

Gör ki neler var, görebilirsen"11

Şiddetli bir imtihan skalası var, muhabbet meydanında... Nefs-i emmâre, nefs-i levvâme, nefs-i mülhime, hepsi de hasta kalpler... Nefs-i mutmainneye ermek, kalbin iyileşmesi demek... Mülhime ile mutmainne arasındaki mesafe başparmakla işaret parmağı arasındaki mesafe kadar... Sonrası sonsuzluk... Selâmet. Ya öncesi? İsrailoğullarının Tîh sahrasında dönüp durdukları gibi dolanıp durur nefs-i mülhime sahibi. Perişanlık nefsi... Azcık bir hayra ulaşsa şaşkına döner, azcık bir hata yapsa perişan olur. En mahrum, sahip olduktan sonra mahrum olandır. Mülhime, perdenin kıpırtısını görür, ışığın göz kapaklarına vurduğunu hisseder, bir tepeden ufka bakar "gözleri nemli”... Heves yetmeyecektir "ulaşmak için menzile”...Yüzüne çevrilen namludan Allâh'ın baktığını, içine kızgın lavlar gibi aşkının aktığını, kor ateşler gibi avucunda tuttuğu şeyin kendi yüreği olduğunu; ana-babasında, eşinde-dostunda, evlâdının sevgisinde ulûhiyetin cevelân ettiğini, en acı haberler karşısında tevekkülle yutkunduğunu, «İşte ulaştım!..» dedikçe eline geçenin bir maket olduğunu, böyle böyle kaynaya kaynaya aklın taştığını, döküldüğünü; yine de ufukta hiçbir geminin görünmediğini, ama en çetin anlarda nurdan bir müge çiçeğinin içine düştüğünü, sevinçten Cafer'in döndüğü gibi döndüğünü, Allâh'ın kullarının ona olan sevgisinin her sevgiden şiddetli olduğunu, Rahman'ın kendisiyle övüneceği bir muhabbeti işte o zaman hissettiğini... söyleyenler var.

"Denenmek, çok aşağılayıcı...” diyen sevgili dost, insanın kendisinin kıratından emin olmaması çok yıpratıcı evet; deneniyoruz ve ortaya çıkıyor ne olduğumuz... Öyle sınamalardan geçiyoruz ki, sözünü ettiğimiz her şey lime lime elimizden akıp gidiyor. Sevmek iddiası güdülüyorsa hele... Acaba nasıl bir şey diye açılmışsa kutusu. İçinden bebek çıkacağını düşündüğümüz kutudan koltuk değneği çıkmışsa... Pollyanna olabilir mi herkes?

"Bir edebiyat hocası olarak söylüyorum, ben aşka inanmam, aşk yoktur, edebiyatı vardır...” dediğim gün, kaybetmişim ben, o gün ayağım kaymış aslında, bilmemişim. O gün etrafımdaki fanus kalkmış yahut bir fanusa girmişim ki, nefesim yavaş yavaş tükenmiş, bu boğulma ondanmış. Bir kara örtüye bürünmüş ki yüreğim, ne renk vursa sömürmüş, renksiz kalmış yine de... Muhabbet olmasa ilmin kârı, kahırdan başka nedir sahi? Sevmek de, sevilmek de; sevmemek de, sevilmemek de; sevmek, ama sevilmemek de, sevmemek, ama sevilmek de imtihan... Denendik, deneneceğiz muhabbetle... En acısı, muhabbetin inancından mahrûmiyetle imtihan olmakmış!.. Sevmeye inanmak, büyük bir nimetmiş. Muhabbet olmayınca ilmin kârı kahırdan başka bir şey değilmiş...

"Ben seni unutmak için sevmedim,

Gülmen, ayrılık demekmiş bilmedim,

Bekledim sabah-akşam yollarını,

Ölmek istedim, bir türlü ölmedim...

Aşk bu mu, sevda bu mu, hayat bu mu?

Kalp acı dünya hüzün gözyaşı dolu...

Şimdi sen kim bilir nerelerdesin?

Gelir gecelerden koşarak sesin.

Bana en acı haber kiminlesin?

Adını içimden hâlâ silmedim..."12

Başını önüne eğdi. Biraz düşündü, "Tamam yâ Rasûlallâh, Sen'i canımdan da çok seviyorum...” "İşte şimdi oldu.” dedi eteklerinde nilüferlerin süzüldüğü Sevgili Yâr... Fark etmek sıfatıyla muttasıf «el-Fâruk» Ömer: "Canım hâriç” derken de seviyordu, canımdan çok derken de... Onun için başını eğişiyle kaldırışı arasındaki süre, o kadar kısa oldu. Allah ondan râzı olsun, ne güzel muhib!

Allâh'ım!..Efendimiz Muhammed'e salât ve selâm eyle ki, Sen, O'nun kalbini celâlinle, gözünü cemâlinle doldurdun. Böylece o ferâh, mesrûr, güçlü ve mansur oldu... Ve O'nun tertemiz soyuna ve kerem sahibi arkadaşlarına da... Bunun için de Allâh'a hamd olsun. 13

Hâşiye: Murâdım rind ü zâhid tartışmasına bulanmış kalbimin tevbesini yazmaktı, bu çıktı; affola...

1 "Yağmur Duası”, Sezai Karakoç.

2 Şeyh Galib kuddise sirruh.

3 Taşlıcalı Yahya.

4 Yunus Emre.

5 Ahmet Paşa.

6 İbrahim Sadri.

7 Yavuz Sultan Selim.

8 Çiğdem Talu.

9 Türkü

10. Lâ edri.

11 Bedri Rahmi Eyüpoğlu

12 İlham Behlül Pektaş.

13 Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammed ellezî mele'te kalbehu min-celâlike ve aynehu min-cemâlike, feesbeha ferîhan mesrûran müeyyeden mansûran. Velhamdü lillâhi alâ zâlik.